Postanowienie NSA z 28 stycznia 2008 r., II OW 71/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wojewody D. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Wojewodą D. a Starostą Powiatu W. w przedmiocie wskazania organu właściwego do zmiany decyzji Starosty Powiatu W. udzielającej firmie "A" Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów i cofnięcia decyzji Starosty Powiatu W. udzielającej Przedsiębiorstwu Ekologicznemu "B" Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów postanawia: wniosek oddalić

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący
Sędzia NSA Jerzy Bujko sprawozdawca
Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski
Anna Wieczorek protokolant

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 28 sierpnia 2002 r. Starosta Powiatu W. zezwolił firmie "A" sp. z o.o. we W. na prowadzenie działalności w zakresie odzysku – na terenie składowiska odpadów paleniskowych w K., gm. D. (działka nr [...]) – odpadów innych niż niebezpieczne i używanie ich przy produkcji mieszanek betonowych. Inną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Starosta Powiatu W. zezwolił firmie "B" sp. z o.o. we W. na prowadzenie działalności w zakresie odzysku – na terenie wyżej wymienionego składowiska – wymienionych decyzją odpadów innych niż niebezpieczne w celu mieszania ich z materią organiczną i wytwarzania w ten sposób kompozycji mineralno-organicznej "[...]". Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2007 r. przedsiębiorstwo "A" wniosło o zmianę wymienionej wyżej decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. przez zwiększenie rodzajów i ilości określonych tą decyzją odpadów do odzysku. Natomiast w stosunku do przedsiębiorstwa "B" zostało wszczęte na wniosek Sołtysa wsi K. i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska postępowanie o cofnięcie decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. o zezwoleniu na odzyskiwanie odpadów.

Postanowieniami z dnia [...] sierpnia, [...] września i [...] października 2007 r. Starosta Powiatu W. przekazał wymienione wnioski celem załatwienia ich według właściwości Wojewodzie D. W motywach tych postanowień Starosta podał, że działalność, której dotyczą wnioski, jest prowadzona na składowisku odpadów w K., które zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) należy do przedsięwzięć, dla których istnieje obowiązek sporządzenia raportu. W sprawach zachodzą zatem przesłanki z art. 378 ust. 2 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), co powoduje, że organem właściwym do rozpatrzenia ich właściwy jest Wojewoda D. W dniu [...] października 2007 r. Wojewoda D. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy nim i Starostą Powiatu W. co do organu właściwego do załatwienia obu wymienionych wniosków, to jest o cofnięcie pozwolenia udzielonego firmie "B" i zmianę pozwolenia udzielonego firmie "A". Organ stwierdził, iż oba wymienione podmioty prowadzą działalność nie na składowisku odpadów usytuowanym na działce nr [...], lecz na sąsiednich nieruchomościach oznaczonych numerami [...] I [...]. Następnie Wojewoda stwierdził, iż analiza żądań zawartych we wnioskach oraz przepisów wskazuje, że kwalifikacja, która spowodowała przekazanie mu spraw jest błędna a organem właściwym w powyższych sprawach jest Starosta Powiatu W. Organ powołał się przy tym na zgodność własnego stanowiska z wyjaśnieniem Ministra Środowiska zwartym w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2007 r. znak: [...], które zostało załączone do akt sprawy.

W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu Starosta Powiatu W. stwierdził, iż mimo że składowisko popiołów i żużla w K., na którego prowadzenie Wojewoda D. wydał pozwolenie, jest usytuowane na działkach oznaczonych nr [...] i [...] a przedsiębiorstwa "B" i "A" są usytuowane na działkach nr [...] i [...], to faktycznie ich działalność prowadzona jest na składowisku żużla i popiołów i technologicznie jest powiązana z funkcjonowaniem tego składowiska.

W tej sytuacji zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) i art. 378 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) organem właściwym do wydania, cofnięcia i zmiany decyzji w przedmiocie odzysku odpadów jest Wojewoda D. Składowisko odpadów jest bowiem przedsięwzięciem kwalifikowanym § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Występując z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Wojewoda D. w zwięzłym, enigmatycznym uzasadnieniu tego wniosku odwołał się do uzasadnienia decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] września 2007 r. nr [...], którym organ ten wskazał na mylne zakwalifikowanie przez Starostę działalności firmy "B" do § 2 ust. 1 pkt 48 wymienionego wyżej rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r. a nie pod właściwy przepis § 3 ust. 1 pkt 74 tego rozporządzenia. To mylne zakwalifikowanie – zdaniem wnioskodawcy – wpłynęło na mylne przekazanie mu obu spraw do rozpoznania. Należy jednak zauważyć, iż stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w stopniu umożliwiającym Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozstrzygnięcie powstałego sporu kompetencyjnego. Zgodnie zaś z ustalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy, z którego organ administracji publicznej wyprowadza wniosek, że nie jest właściwy do załatwienia danej sprawy, daje mu podstawę do przekazania żądania organowi właściwemu jego zdaniem w sprawie, a następnie – jeśli i ten organ uzna się za niewłaściwy – wystąpienia z wnioskiem do NSA o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Ciężar ustalenia stanu faktycznego spoczywa bowiem nie na sądzie, który nie ma możliwości prowadzenia postępowania dowodowego, lecz na organach administracyjnych, głównie zaś na tym organie, do którego wpłynęło żądanie załatwienia sprawy (postanowienia NSA z 30 września 2004 r., OW 110/04, ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 46).

W rozpoznawanej sprawie brak jest bliższych informacji co do warunków prowadzonego składowiska odpadów przemysłowych, co nie pozwala na ocenę, który z obu spierających się organów zakwalifikował trafnie działalność tego składowiska z punktu widzenia przepisów rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Powołany przez strony przepis § 2 ust. 1 pkt 41 tego rozporządzenia dotyczy składowisk odpadów niewymienionych w pkt 31, mogących przyjmować nie mniej niż 10 ton odpadów na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 ton. Brak ustaleń faktycznych w sprawie i materiału dającego podstawy do tych ustaleń nie pozwalają na żadną ocenę prawidłowości kwalifikowania spornej działalności z punktu widzenia tego przepisu. Oba spierające się organy nie ustaliły też gdzie jest prowadzona działalność, której dotyczą wnioski i jak jest ona związana ze składowiskiem odpadów. W sprawie zachodzi też sprzeczność co do miejsc prowadzenia działalności gospodarczej firm "B" i "A", które w decyzjach z 2002 r. określone zostało jako działki nr [...] i [...]. Brak jest więc podstaw do oceny w postępowaniu sądowym, czy sporna działalność jest prowadzona na wysypisku odpadów czy w innym miejscu. Fakty te winny w całości ustalić spierające się organy administracji publicznej, bowiem wobec nieustalenia stanu faktycznego sprawy NSA nie może rozstrzygnąć kwestii prawnej co do rzeczowej właściwości organu, co leży w kompetencji tego Sądu. Z tego względu wniosek podlega oddaleniu na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).