Postanowienie NSA z 6 maja 2010 r., II OW 8/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej

Sprawa

sprawy z wniosku Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Kędzierzyńsko-Kozielskim a regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Opolu przez wskazanie organu właściwego do załatwienia sprawy z wniosku [...] S.A. z dnia 23 listopada 2009 r. postanawia: wskazać Starostę Kędzierzyńsko-Kozielskiego jako organ właściwy do rozpoznania wniosku [...] S.A. o zmianę decyzji ostatecznej Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia [...] stycznia 2005 roku w części dotyczącej terminu likwidacji składowiska odpadów.

Skład

Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz sędzia del. NSA Jerzy Solarski /spr./
Dominika Sasin – Knothe protokolant

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2010 Starosta K. K. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, między nim a Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O., przez wskazanie organu właściwego do załatwienia sprawy z wniosku B. H. S.A. z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczącego zmiany decyzji ostatecznej Starosty K. K. z dnia [...] stycznia 2005 r. w części dotyczącej zmiany terminu likwidacji składowiska odpadów smutek parafinowych.

W uzasadnieniu wniosku Starosta K. K. podał co następuje:

Postanowieniem z dnia [...]lutego 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. przekazał Staroście K. K. wskazany wyżej wniosek B. H. S.A wraz z dokumentami. Zdaniem Starosty K. K. w niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493 ze zm.), zgodnie z którym do szkód w środowisku dotyczących powierzchni ziemi wyrządzonych przed dniem 30 kwietnia 2007 r. stosuje się przepisy ustawy 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) z tym, że organem właściwym w tych sprawach jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. Przepis art. 36 pkt 1 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie nałożył na starostów obowiązek przekazania akt spraw dotyczących rekultywacji zanieczyszczonej gleby lub ziemi właściwym wojewodom niezwłocznie po wejściu w życie cytowanej ustawy. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 11 lit. c powyższej ustawy, przez szkodę w środowisku rozumie się negatywną, mierzalną zmianę stanu lub funkcji elementów przyrodniczych, ocenioną w stosunku do stanu początkowego, która została spowodowana bezpośrednio lub pośrednio przez działalność prowadzoną przez podmiot korzystający ze środowiska w powierzchni ziemi, przez co rozumie się zanieczyszczenie gleby lub ziemi, w tym w szczególności zanieczyszczenie mogące stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi. Organ podkreślił, że o tym czy należy stosować przepisy nowej ustawy, czy przepisy dotychczasowe decyduje termin wyrządzenia szkody w środowisku.

Odpowiadając na powyższy wniosek Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. podniósł, że decyzja Starosty K. K. z

Sygn. akt II OW 8/10 dnia [...] stycznia 2005 r., którą uzgodnione zostały warunki rekultywacji na terenie przemysłowym, obejmowała likwidację składowiska odpadów smółek porafinacyjnych znajdującego się na działce gruntowej nr [...] (pole 21) o powierzchni 0,55 ha (ilość odpadów - 1600 Mg) do dnia 31.12.2009 r. (pkt i.5 lit. b). Wniosek B. H. S.A. dotyczy - co jest poza sporem - zmiany terminu likwidacji składowiska odpadów.

Składowanie odpadów na składowisku nie może zaś być uznane za szkodę w powierzchni ziemi w rozumieniu art. 35 ust. 2 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie. Zamknięcie i rekultywacja składowiska odpadów nie stanowi rekultywacji ziemi lub gleby zanieczyszczonej substancjami, preparatami lub organizmami. Powstała z tytułu funkcjonowania składowiska szkoda nie odpowiada bowiem definicji szkody w powierzchni ziemi zawartej w art. 6 pkt 1 lit. c. powyższej ustawy. Zarówno składowanie i magazynowanie odpadów, jak i niektóre kwestie związane z likwidacją składowisk odpadów regulują przepisy rozdziału 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.). Jest to więc szkoda innego rodzaju, niż szkoda w powierzchni ziemi. Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał art. 35 ust. 1 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, ponieważ przedmiotowe składowisko powstało przed dniem 30 kwietnia 2007 r. w wyniku działalności, która także została zakończona przed tą datą. Skoro zatem w sprawie ma zastosowanie wymieniony wyżej przepis, to znaczy że należy do niej stosować przepisy dotychczasowe, w tym także określające właściwość organu. Do rozpatrzenia wskazanego wyżej wniosku jest zatem właściwy Starosta K. K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Poprzez spór o właściwość należy rozumieć sytuację gdy dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe do rozstrzygnięcia danej sprawy - spór pozytywny lub gdy każdy z tych organów uznaje, że nie jest właściwy w danej sprawie - spór negatywny. Spór kompetencyjny dotyczy zawsze określonej sprawy administracyjnej.

W przedmiotowej sprawie zaistniał niewątpliwie spór negatywny pomiędzy Starostą K. K. a Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O., w przedmiocie rozpoznania wniosku B. H. S.A. dotyczącego zmiany decyzji ostatecznej Starosty K. K. z dnia [...] stycznia 2005 r. zarządzającej likwidacje składowiska odpadów smółek porafinacyjnych (działka [...]) w części dotyczącej zmiany terminu likwidacji tego składowiska.

Żądanie zawarte w przedmiotowym wniosku określa przedmiot sprawy. Poza sporem jest, że w niniejszej sprawie chodzi o zmianę terminu likwidacji składowiska odpadów. Rozstrzygające znaczenia w niniejszej sprawie będzie miało brzmienie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie nie wprowadziła bowiem żadnych zmian do wymienionej wyżej ustawy. Z rozdziału 7 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie wynika, że zmiany takie zostały wprowadzone jedynie w ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287), w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U, z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, ze. zm.) oraz w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.).

Stosownie do art. 54 ust. 2 ustawy o odpadach zgodę na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wydaje, na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów, w drodze decyzji, właściwy organ, którym jest:

1. regionalny dyrektor ochrony środowiska - dla przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych;
2. marszałek województwa - dla przedsięwzięć i zdarzeń, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

1. starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy, należy stwierdzić, iż organem właściwym w sprawach dotyczących zamknięcia składowiska odpadów, a także harmonogramu działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów właściwy jest starosta. Zatem - ponieważ przedsięwzięcie B. H. S.A. nie zalicza się do grup

Sygn. akt II OW 8/10 przedsięwzięć określonych w pkt 1 i 2 ust. 2 art. 54 ustawy o odpadach - a wniosek spółki dotyczy wyłącznie zmiany terminu likwidacji składowiska odpadów, decyzję w tej sprawie winien wydać Starosta K. K. jako organ właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku.

W związku z powyższym, na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.