Postanowienie NSA z 23 stycznia 2008 r., II OW 83/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej pisma R. N. z dnia 2 października 2007 r.

Sprawa

w sprawie ze skargi R. N. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. w przedmiocie niewydania decyzji administracyjnej dotyczącej degradacji gruntów rolnych sygn. akt II SAB/Rz 15/05 postanawia: odmówić wyznaczenie innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma R. N. z dnia 2 października 2007 r.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Ryms (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Maria Rzążewska, Elżbieta Stebnicka

Uzasadnienie

Skarżący R. N. w piśmie z dnia 2 października 2007 r. wystąpił z żądaniem wyłączenia wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w tej sprawie, które zostało przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem wyznaczenia innego sądu do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Pismo skarżącego z dnia 2 października 2007 r., w którym skarżący wnosi o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie nie jest wnioskiem o wyłączenie sędziów, o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi) wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione.

Z akt sprawy wynika, że prawomocnym wyrokiem z dnia 2 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zobowiązał Burmistrza Miasta i Gminy O. do wydania decyzji administracyjnej w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia wyroku. Oznacza to, że postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie w tej sprawie zostało zakończone.

Wniosek o wyłączenie sędziego (sędziów) wnosi się w toku postępowania, ma on bowiem zagwarantować stronie rozpoznanie sprawy przez bezstronny sąd. Skoro zaś sprawa została już rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, to żądanie skarżącego zawarte w piśmie z dnia 2 października 2007 r. nie ma na celu zapewnienia rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pismo skarżącego z dnia 2 października 2007 r. nie jest wnioskiem o wyłączenie sędziów, o którym mowa w art. 19 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc nie wymaga rozpoznania.

Oznacza to, że skoro żądanie skarżącego zawarte w piśmie z dnia 2 października 2007 r. nie jest wnioskiem o wyłączenie sędziów w rozumieniu art. 19 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie wymaga rozpoznania, to z uwagi na brak wniosku o wyłączenie sędziego (sędziów), nie ma podstaw do wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania takiego żądania, na podstawie art. 22 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.