Postanowienie NSA z 10 lutego 2009 r., II OW 86/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Marszałka Województwa Mazowieckiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Marszałkiem Województwa Mazowieckiego, a Wojewodą Mazowieckim w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania

Sprawa

sprawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie w związku z eksploatacją składowiska odpadów komunalnych postanawia: oddalić wniosek.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędzia del. WSA Jarosław Stopczyński
Andżelika Nycz protokolant

Uzasadnienie

Marszałek Województwa Mazowieckiego wystąpił o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Wojewodą Mazowieckim przez wskazanie Wojewody Mazowieckiego jako organu właściwego "w sprawie zapobiegania szkodom w środowisku i ich naprawie dotyczących powierzchni ziemi wyrządzonych przed dniem 30 kwietnia 2007 r., w związku z eksploatacją składowiska odpadów komunalnych w miejscowości J., gmina S.". Uzasadniając ten wniosek organ stwierdził, iż pismem z dnia [...] września 2008 r. Starosta Mławski przekazał do Wojewody Mazowieckiego akta sprawy dotyczące składowiska odpadów komunalnych we wsi J., powołując się na przepis art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz.U. Nr 75, poz. 493 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Wojewoda Mazowiecki przekazał pismo Starosty Mławskiego z aktami sprawy Marszałkowi Województwa Mazowieckiego uznając, że sprawa dotyczy eksploatacji składowiska odpadów. Wojewoda powołał się na przepisy art. 20 i art. 48 ust. 2 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 175, poz. 1462 ze zm.), zgodnie z którym od dnia 1 stycznia 2008 r. organem właściwym do zatwierdzania instrukcji eksploatacji składowiska odpadów jest marszałek. W uzasadnieniu wniosku o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego Marszałek Województwa Mazowieckiego stwierdził, że zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) oraz art. 20 pkt 8 powołanej wyżej ustawy z 29 lipca 2005 r. instrukcję składowiska odpadów zatwierdza marszałek województwa dla przedsięwzięć lub instalacji, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, to znaczy dla przedsięwzięć i zdarzeń na terenie zakładów gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowe. Składowiska odpadów komunalnych w miejscowości J. z uwagi na ilość odpadów przyjmowanych na dobę poniżej 10 ton oraz całkowitą pojemność mniejszą niż 25 000 ton nie można zaliczyć do grupy przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko... (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), dla których w myśl art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska organem właściwym jest marszałek województwa.

Ponadto - organ stwierdził - że marszałek województwa nie jest organem właściwym w sprawach szkód w środowisku dotyczących powierzchni ziemi, gdyż zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie organem właściwym do szkód takich, wyrządzonych przed dniem 30 kwietnia 2007 r., jest wojewoda.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga sprawy o właściwość i spory kompetencyjne. Wystąpienie z wnioskiem o rozstrzygnięcie takiego sporu musi być jednak poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy oraz przedmiotu sporu. NSA rozstrzyga bowiem sprawy o właściwość i spory kompetencyjne, lecz obowiązek ustalenia stanu faktycznego i określenie przedmiotu sprawy należy do organów administracji publicznej (art. 7 k.p.a.) a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak takich ustaleń powoduje, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu jest przedwczesny i jako taki podlega oddaleniu na podstawie art. 151 w związku z art. 15 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 16 lutego 2004 r., OW 39/04, publ. ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 17 i z 30 września 2004 r., OW 110/04, ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 46).

Jak wynika z akt sprawy Marszałkowi Województwa Mazowieckiego przedstawiono nie konkretny wniosek do rozpoznania, lecz akta sprawy dotyczące składowiska odpadów komunalnych w miejscowości J.. Zarówno organ przekazujący te akta jak i organ wszczynający postępowanie sądowe nie ustaliły dokładnie stanu faktycznego sprawy i przedmiotu postępowania. Organ występujący do sądu stwierdził wprawdzie, że przedmiotem sprawy jest zatwierdzenie instrukcji eksploatacji składowiska odpadów, lecz uzupełniająco wskazał też, że wojewoda jest również właściwy "w sprawach szkód w środowisku dotyczących powierzchni ziemi wyrządzonych przed dniem 30 kwietnia 2007 r." Przekazane, nieuporządkowane akta administracyjne nie zawierają nawet pisma Starosty Mławskiego przekazującego akta Wojewodzie. W uzasadnieniu wniosku o rozpoznanie sporu kompetencyjnego organ powołał się wprawdzie na fakt, że mała pojemność składowiska odpadów we wsi J. wskazuje na brak właściwości Marszałka Województwa Mazowieckiego do rozpoznania sprawy, lecz jednocześnie nie powołał się na żaden konkretny materiał dowodowy dający podstawę do takiego stwierdzenia.

W sprawie brak jest więc zarówno dokładnych ustaleń co do przedmiotu postępowania jak i przesłanek faktycznych do rozpoznania sporu kompetencyjnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 w zw. z art. 64 § 3 i art. 15 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.