Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 grudnia 2016 r. Starosta Będziński wniósł o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość pomiędzy nim, a Marszałkiem Województwa Śląskiego odnośnie rozpoznania wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w B., o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na likwidację wylotu kanalizacji deszczowej.
W uzasadnieniu Starosta wskazał, że przedmiotowy wniosek Spółki został mu przekazany przez Marszałka Województwa Śląskiego, gdyż zdaniem tego organu w sprawie nie znajduje zastosowania art. 140 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.).
W ocenie Starosty w tej sprawie to Marszałek jest organem właściwym na podstawie art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.). Spółka prowadzi zakład, gdzie eksploatowana jest instalacja kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Likwidacja wylotu kanalizacyjnego traktowana jest zawsze jako urządzenie wodne, o czym stanowi art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne. Sam wylot i sieć kanalizacyjna odwadniająca składowisko węgla, zlokalizowane na terenie Spółki nie jest instalacją ani przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Jednakże likwidacja wylotu będzie zdarzeniem zlokalizowanym na terenie zakładu, gdzie jest eksploatowana taka instalacja.
Ponadto odwadniane składowisko węgla jest instalacją ściśle powiązaną technologicznie z instalacją spalania paliw, co znajduje odzwierciedlenie w uzyskanym pozwoleniu integrowanym – decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. Wskazano także, że Marszałek pominął treść art. 140 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy.
W odpowiedzi na wniosek (pismem z dnia 4 stycznia 20147 r.) Marszałek Województwa Śląskiego podał, że jego zdaniem w tej sprawie organem właściwym jest Starosta zgodnie z art. 140 ust. 1, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy Prawo wodne.
Nadto przywołując normę art. 140 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy Marszałek podniósł, iż do jego właściwości należy wydanie pozwoleń wodnoprawnych na wskazane przedsięwzięcia, o ile zostały wydane łącznie decyzje o których mowa w art. 40 ust. 3 oraz art. 88l ust.
2. Dalej wyjaśnił, że Spółka uzyskała decyzję o której mowa w art. 88l ust. 2 ustawy, nie uzyskała jednak decyzji o której mowa w art. 40 ust. 3 ustawy. A zatem, ponieważ dla przedmiotowej inwestycji polegającej na likwidacji urządzenia wodnego – wylotu zlokalizowanego w km [...] rzeki [...], działka nr [...], obręb [...], nie uzyskano obydwu ww. decyzji zwalniających, marszałek województwa nie jest właściwy do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku na podstawie art. 140 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo wodne.
Marszałek zaznaczył także, że nie jest organem właściwym na podstawie art. 378 ust. 2a pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż planowane do likwidacji urządzenie nie jest związane z instalacją spalania paliw i nie zostało uwzględnione w decyzji o pozwoleniu zintegrowanym – decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. Wobec powyższego, zdaniem organu, pozostałe przepisy art. 140 ust. 2 ustawy Prawo wodne również nie dają podstaw do rozpatrzenia wniosku przez marszałka.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 ww. ustawy rozstrzyganie powyższych sporów należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Złożony przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosek dotyczy wydania pozwolenia wodnoprawnego na likwidację urządzenia wodnego – wylotu DN 300 zlokalizowanego w km [...] rzeki [...], znajdującego się na działce nr [...], obręb [...].
W sprawie niesporne jest, że na terenie zakładu eksploatowana jest instalacja energetycznego spalania paliw, zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do normy § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Niekwestionowane jest także, że urządzenie wodne objęte wnioskiem o pozwolenie wodnoprawne znajduje się na terenie zakładu. W latach sześćdziesiątych za jego pomocą odprowadzane były wody opadowe z placu węglowego. Aktualnie wylot ten nie jest wykorzystywany (patrz: informacja zawarta w operacie wodnoprawnym).
Jak wynika z decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2006 r., zmienianej następnie kolejnymi decyzjami z dnia [...] grudnia 2008 r. i z dnia [...] listopada 2010 r., udzielającej Spółce pozwolenia wodnoprawnego, instalacjami powiązanymi technologicznie z instalacją spalania paliw jest m.in. instalacja związana z gospodarką ściekową. Wprowadzanie ścieków do wód rzeki [...] odbywa się wymienionymi w treści decyzji wylotami. Wylot objęty wnioskiem Spółki nie jest objęty pozwoleniem zintegrowanym.
Stosownie do normy art. 140 ust. 1 ustawy organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, jest starosta. Przypadki w których, do wydania pozwolenia wodnoprawnego, właściwy jest marszałek województwa wymienione są w ust. 2 ww. przepisu. W punkcie 1 stanowi on, że marszałek województwa wydaje pozwolenia wodnoprawne jeżeli szczególne korzystanie z wód, wykonywanie urządzeń wodnych lub eksploatacja instalacji bądź urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub instalacjami, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Ten ostatni przepis w punkcie 1 stanowi zaś, że marszałek województwa jest właściwy w sprawach: przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie do rozpatrzenia podania spółki właściwy jest Marszałek Województwa Śląskiego. Kompetencję Marszałka do załatwienia przedmiotowego podania należy wyprowadzić z treści art. 140 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 378 ust. 2a pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zdaniem Sądu dla określania właściwości Marszałka Województwa Śląskiego na wskazanej wyżej podstawie nie ma znaczenia, że przedmiotowy wylot nie jest objęty pozwoleniem zintegrowanym z dnia [...] czerwca 2006 r., zmienianym kolejnymi decyzjami. To że wskazywane urządzenie wodne, znajdujące się na działce nr [...], jest od pewnego czasu nieużywane nie wyklucza jego związania z instalacją spalania paliw. Teren zakładu, gdzie jest ona eksploatowana, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, musi być traktowany jako całość, a poszczególne elementy obejmujące w szerokim znaczeniu tę instalację, nawet już niewykorzystywaną, w zależności od przedmiotu postępowania, powinny być objęte rozstrzygnięciem organu właściwego w sprawach przedsięwzięć na terenie zakładu, gdzie jest eksploatowana ta instalacja.
Dotąd powiedziane, na podstawie art. 15 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozwoliło orzec jak w sentencji.