Postanowienie NSA z 4 marca 2011 r., II OW 91/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej

Sprawa

sprawy z wniosku Starosty Sandomierskiego z dnia 5 listopada 2010 r. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Sandomierskim a Burmistrzem Sandomierza w sprawie wniosku M. K. dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w T. z dnia [...] kwietnia 1983 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego Nr. [...] postanawia odrzucić wniosek

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący
Sędzia NSA Andrzej Gliniecki sprawozdawca
Sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński
Daniel Zdzieszyński protokolant

Uzasadnienie

Starosta Sandomierski pismem z dnia 5 listopada 2010 r., wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Sandomierskim a Burmistrzem Sandomierza dotyczącego ustalenia, który z organów jest właściwy w sprawie rozpatrzenia wniosku M. K. o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w Tarnobrzegu z dnia [...] kwietnia 1983 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego nr [...].

Jak wynika z akt sprawy, M. K. wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. wystąpił do Burmistrza Sandomierza o stwierdzenie wygaśnięcia ww. decyzji Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w Tarnobrzegu o zatwierdzeniu planu realizacyjnego II etapu budowy wodociągu dla Miasta Sandomierza.

Burmistrz Sandomierza postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał według właściwości do Starosty Sandomierskiego wniosek M. K. z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zgodnie z art. 5 pkt 16 lit. a/ ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 34, poz. 198 ze zm.) do właściwości rejonowych organów administracji ogólnej przechodzą określone w ustawach zadania i kompetencje należące dotychczas do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego: z ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.): zatwierdzenie planów realizacyjnych oraz rozwiązań urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych projektów (art. 21 ust. 3).

Starosta Sandomierski pismem z dnia 5 listopada 2010 r., na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Burmistrzem Sandomierza w powyższej sprawie.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż zgodnie z art. 162 § 1 i 3 k.p.a. organem właściwym do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji. W związku z reformą administracji państwowej, z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 291 ze zm.) przestały istnieć dotychczasowe organy administracji państwowej o właściwości ogólnej i szczególnej, a ich kompetencje przejęły organy nowo utworzonych gmin oraz administracji rządowej. Art. 5 pkt 16 lit. a/ ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań (...) stanowił, że orzekanie w sprawie zatwierdzenia planów realizacyjnych oraz rozwiązań urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych projektów na podstawie art. 21 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. należące dotychczas do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przeszło do właściwości rejonowych organów rządowej administracji ogólnej. Przepisy art. 5–7 stanowiące o kompetencji rejonowych organów rządowej administracji zostały uchylone ustawą z dnia 29 grudnia 1998 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej Państwa (Dz.U. Nr 162, poz. 1126), która w art. 12 skreśliła art. 5–7 ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań (...), przy czym ustawa – Prawo budowlane z 1974 r. utraciła moc 1 stycznia 1995 r., kiedy to weszła w życie nowa ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

Dlatego też, w ocenie Starosty Sandomierskiego w obecnym stanie prawnym brak jest materialnej podstawy odpowiadającej art. 21 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. Jednak decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego jest najbardziej zbliżona do decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy, do których wydania jest właściwy wójt, burmistrz zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Pismem z dnia 21 grudnia 2010 r. Burmistrz Sandomierza przesłał odpowiedź na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wskazując, iż organem właściwym w 1983 r. do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji było Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego w Tarnobrzegu. Decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego wydana była przez Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego w Tarnobrzegu, ponieważ uchwała dotyczyła budowy urządzeń zaopatrzenia w wodę o znaczeniu regionalnym. Konsekwencje wynikające z zatwierdzonego planu realizacyjnego z reguły dotyczyły interesów osób trzecich. Stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji może wiązać się z odpowiedzialnością odszkodowawczą, której nie może ponosić Gmina jako odrębny od Skarbu Państwa podmiot zaopatrzony w osobowość prawną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość oraz spory kompetencyjne w przypadkach określonych w art. 4 p.p.s.a. oraz w art. 22 § 1 i 2 k.p.a.

Spór wynikły w tej sprawie pomiędzy Starostą Sandomierskim a Burmistrzem Sandomierza, jako organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a.), zgodnie z powołanymi na wstępie przepisami nie podlega rozstrzygnięciu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Bezspornym jest bowiem, że przepisy obecnie obowiązującego Prawa budowlanego z 1994 r. nie przewidują wydawania decyzji zatwierdzających plany realizacyjne w związku z czym nie można kompetencji w tym zakresie aktualnie przypisać organom administracji architektoniczno-budowlanej ani organom nadzoru budowlanego. Tym samym brak podstaw by Starostę Sandomierskiego wnioskującego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego traktować jako organ administracji architektoniczno-budowlanej w rozumieniu art. 80 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Wobec tego jest to spór pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a., rozstrzygnięcie którego, zgodnie z art. 22 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., należy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach.

Wniosek w tym stanie rzeczy podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.