Uzasadnienie
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wnioskiem z dnia 17 maja 2012 r. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Warszawie a Starostą Powiatu w Mińsku Mazowieckim poprzez wskazanie organu właściwego do podjęcia działań zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko oraz przywrócenia środowiska do stanu właściwego wskutek działalności prowadzonej przez W. S. pod nazwą [...]" z siedzibą przy ul. [...] w S. Jak wynika z akt sprawy A. i R. A. pismem z dnia 16 maja 2005 r. zwrócili się do Starosty Powiatowego w Mińsku Mazowieckim o interwencję w sprawie zanieczyszczenia gleby poprzez nadmierne zasolenie ich działki nr [...] obręb [...] w S. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i wielokrotnych pismach wnioskodawców Starosta Powiatowy w Mińsku Mazowieckim zawiadomieniem z dnia 26 kwietnia 2012 r., na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz.U.
Nr 75, poz. 493) przekazał akta sprawy Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Warszawie jako organowi właściwemu. W uzasadnieniu pisma Starosta podkreślił, że w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego zostały uchylone art. 106-108 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 25, poz. 125 ze zm.) na podstawie których prowadzono postępowanie. Ustawodawca w miejsce uchylonych przepisów wprowadził ustawę z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie. Zgodnie z art. 35 ust. 2 przedmiotowej ustawy do szkód w środowisku dotyczących powierzchni ziemi wyrządzonych przed dniem 30 kwietnia 2007 r. stosuje się przepisy ustawy zmienionej w art. 32 w brzmieniu dotychczasowym, z tym że organem właściwym jest regionalny dyrektor ochrony środowiska.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wnioskiem z dnia 17 maja 2012 r., na podstawie art. 22 § 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a., wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Starostą Powiatowym w Mińsku Mazowieckim poprzez wskazanie Starosty Powiatu w Mińsku Mazowieckim jako organu właściwego do podjęcia działań zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko.
W uzasadnieniu wniosku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie podniósł, że zebrane dowody w sprawie wskazują, że od 2005 r. nie zostały wykonane żadne czynności w celu ograniczenia negatywnego oddziaływania firmy "[...]" na środowisko terenu działki A. i R. A. oraz nie zostały przeprowadzone działania polegające na przywróceniu środowiska ww. terenu do stanu właściwego. Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawo ochrony środowiska rekultywacja zanieczyszczonej gleby lub ziemi polega na ich przywróceniu do stanu wymaganego standardami jakości, które zgodnie z art. 105 ust. 1 przedmiotowej ustawy zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz.U. Nr 165, poz. 1359), natomiast zgodnie z § 1 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia glebę lub ziemię uznaje się za zanieczyszczoną, gdy stężenie co najmniej jednej substancji przekracza wartość dopuszczalną, która została określona w załączniku do cyt. rozporządzenia.
Z dokumentacji sprawy wynika, iż w środowisku gruntowym został stwierdzony nadmiar chlorków oraz za wysokie stężenie sodu i za wysoki odczyn pH. Wartości dopuszczalne tych parametrów nie zostały określone w w/w rozporządzeniu, w związku z czym w przedmiotowej sprawie nie można mówić o zanieczyszczeniu gleby i ziemi, a tym samym o jej rekultywacji.
Zdaniem wnioskodawcy sprawa powinna być rozpatrzona w trybie art. 362 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, gdyż podmiot "[...]" negatywnie oddziałuje na środowisko działki nr ew. [...] obręb [...] w S. Zgodnie z zaś z art. 378 ust. 1 Prawo ochrony środowiska organem właściwym do spraw rozpatrywanych w trybie art. 362 ust. 1 powołanej ustawy jest starosta.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość oraz spory kompetencyjne w przypadkach określonych w art. 4 p.p.s.a. oraz w art. 22 § 1 i 2 k.p.a.
Rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Warszawie jako organem administracji rządowej niezespolonej (art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dalej zwanej w skrócie u.u.i.ś.) a Starostą Powiatu w Mińsku Mazowieckim jako organem jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a., należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 22 § 2 w związku z art. 15 § 2 i art. 4 p.p.s.a.).
Wystąpienie z wnioskiem do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, czy sporu o właściwość wymaga jednak aby organy administracji publicznej będące w sporze dokonały przed tym niezbędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy oraz analizy stanu prawnego, aktualnych na dzień złożenia wniosku (postanowienia NSA z: 16 lutego 2004 r., OW 39/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 17; 30 września 2004 r., OW 110/04, ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 46, 7 października 2005 r., II OW 42/05, niepubl.).
Tymczasem w niniejszej sprawie, jak wynika z przesłanych akt, ustalenia stanu faktycznego w sprawie są z lat 2005-2006 i od tego czasu nie wiadomo co działo się w sprawie chociaż akta tej sprawy były w posiadaniu Starostwa Powiatowego w Mińsku Mazowieckim.
Dopiero pismo R. i A. A. z dnia 28 marca 2012 r. skierowane do Starostwa Powiatowego w Mińsku Mazowieckim spowodowało przekazanie akt sprawy do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie, który nie dokonując żadnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.
W tym stanie rzeczy, bez zaangażowania i wymaganej aktywności organów będących w sporze, nie można liczyć na rozstrzygnięcie sporu przez Naczelny Sąd Administracyjny, który nie może w tym zakresie zastępować organów administracji publicznej, które z mocy prawa (art. 19 i art. 20 k.p.a.) są zobowiązane do ustalenia ewentualnie wykluczenia swojej właściwości w sprawie.
Tymczasem Starosta Powiatu w Mińsku Mazowieckim pozostający w niniejszej sprawie w bezczynności przez wiele lat, nie raczył nawet udzielić odpowiedzi na wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w niniejszej sprawie jest przedwczesny, gdyż obecnie nie można jednoznacznie wykluczyć zastosowania żadnego z przepisów obowiązującego prawa, wskazanych we wniosku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 17 maja 2012 r.
W tym stanie rzeczy, należało na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151 i art. 64 § 3 p.p.s.a. wniosek oddalić.