Uzasadnienie
Firma I. Sp. z o.o. z siedzibą w B. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. zwróciła się do Starosty Mikołowskiego z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej kierunek i termin zagospodarowania i rekultywacji terenu obejmującego nieruchomości o nr ew. działek [...],[...], arkusz mapy [...], obręb ew. K., gmina K. Starosta Mikołowski został wyznaczony do załatwienia ww. sprawy za Starostę Gliwickiego postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] września 2018 r. znak: [...].
Starosta Mikołowski na podstawie art. 5 ust. 1 art. 20, art. 22 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 22 ust. 2 pkt 1.2.3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.) prowadził postępowanie uzupełniające złożony wniosek i wyjaśniające. Wynikiem prowadzonego przez Starostę postępowania było ustalenie, że teren objęty wnioskiem został ujęty w sporządzonym przez Starostę Gliwickiego w oparciu o art. 101d ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.) dokumencie pod nazwą "Wykaz potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi na terenie powiatu gliwickiego". Ustalono, że ujawnione w wykazie tereny zostały zgłoszone przez Starostę Gliwickiego do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach w celu przeprowadzenia procedury i dokonania wpisu w rejestrze historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi.
Starosta Mikołowski zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...], na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., przekazał wniosek I. Sp. z o.o. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska uznając go za organ właściwy w sprawie. Starosta Mikołowski powołał się na umieszczenie gruntów objętych wnioskiem w "Wykazie potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi na terenie powiatu gliwickiego" sporządzonym przez Starostę Gliwickiego. Zdaniem organu, umieszczenie gruntów wskazanych we wniosku w ww. wykazie oraz wstępne wyniki badań tych gruntów przedstawione w tym wykazie pozwalają sądzić, że na przedmiotowym terenie doszło do zanieczyszczenia powierzchni ziemi, które powstało przed dniem 30 kwietnia 2007 r. Mając to na uwadze organ przywołał treść art. 22a ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, z którego wynika, że jeśli grunty podlegające rekultywacji na podstawie art. 20 i art. 22 tejże ustawy zostały zanieczyszczone substancjami, preparatami, organizmami lub mikroorganizmami, to w zależności od tego czy zanieczyszczenie gruntu nastąpiło przed, czy po 30 kwietnia 2007 r., do rekultywacji tych gruntów stosuje się albo przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska (przed 30 kwietnia 2007 r.) albo przepisy ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (po 30 kwietnia 2007 r.).
Starosta Mikołowski wskazał, że kwestię historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi jako zaistniałego przed 30 kwietnia 2007 r. lub wynikającego z działalności, która została zakończona przed tą datą regulują przepisy art. 101 a do 101r Prawa ochrony środowiska. Zdaniem organu skoro w art. 101h ww. ustawy mowa jest o obowiązku przeprowadzenia remediacji gruntu przez władającego powierzchnią ziemi, na której występuje zanieczyszczenie, to organem właściwym w sprawie będzie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r., na zasadzie art. 65 § 1 K.p.a. zwrócił Staroście Mikołowskiemu otrzymany od niego wniosek, uznając się za niewłaściwy do jego rozpatrzenia. Wskazano, że wyniki badań gruntu objętego wnioskiem Spółki zawarte w wykazie sporządzonym przez Starostę Gliwickiego nie pozwalają na twierdzenie, że doszło do przekroczenia dopuszczalnych zawartości substancji powodujących ryzyko szczególnie istotne dla ochrony powierzchni ziemi. Zwrócono uwagę, że przedmiotowe działki są objęte postępowaniem w sprawie wpisu do rejestru historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi prowadzonym przez RDOŚ na podstawie zgłoszenia dokonanego przez Starostę Gliwickiego. W trakcie tego postępowania zostanie ustalone czy doszło do historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi. Zdaniem organu, obecnie nie zachodzi przypadek określony w art. 22a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Organ wskazał także, że planowany przez Spółkę sposób przeprowadzenia rekultywacji (wypełnienie odkrywkowego wyrobiska poeksploatacyjnego odpadami różnego pochodzenia oraz uformowanie z nich hałdy) nie spełniają definicji remediacji i nie stanowią remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, o którym mowa w art. 101h Prawa ochrony środowiska. Tym samym organ uznał, że nie jest właściwy do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.
Starosta Mikołowski w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 22 § 2 oraz § 3 pkt 2 K.p.a. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość pomiędzy nim a Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Katowicach w przedmiocie wniosku I. Sp. z o.o. z siedzibą w B. o określenie kierunku rekultywacji i zagospodarowania gruntów w granicach nieruchomości o nr ew. działek [...],[...], arkusz mapy [...], obręb ew. K., gmina K. Organ przywołał ponownie argumenty, które stały u podstaw przekazania wniosku Spółki według właściwości Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Katowicach. Twierdzi, że z art. 101d ustawy Prawo ochrony środowiska wynika przesłanka prawdopodobieństwa wystąpienia historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi na działkach objętych wnioskiem. Przesłankę tę udowodniono w opracowanym przez Starostę Gliwickiego "Wykazie potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi na terenie powiatu gliwickiego".
Mając powyższe na uwadze Starosta domaga się wskazania RDOŚ w Katowicach jako organu właściwego do prowadzenia postępowania z wniosku Spółki.
W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego RDOŚ w Katowicach kolejny raz przywołał argumentację z poprzednich swoich pism kierowanych do Starosty w niniejszej sprawie. Zaznaczył, że wyniki badań laboratoryjnych i ziemi zamieszczone w wykazie Starosty Gliwickiego nie dają żadnych podstaw do stwierdzenia, iż doszło do przekroczenia dopuszczalnych zawartości substancji powodujących ryzyko dla ochrony powierzchni ziemi.
Organ zauważa, że w chwili przekazania wniosku Spółki przez Starostę Mikołowskiego do RDOŚ w Katowicach przedmiotowe działki były objęte postępowaniem w sprawie wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi do rejestru historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, prowadzonym na podstawie wykazu Starosty Gliwickiego, a decyzją RDOŚ z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] dokonano wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi przedmiotowych działek do rejestru historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, to nie można w przedmiotowym przypadku mówić o zanieczyszczeniu powierzchni ziemi.
W świetle art. 101f i art. 101g ustawy Prawo ochrony Środowiska dopiero badania zanieczyszczenia ziemi wykonane przez władającego powierzchnią ziemi będącego podmiotem korzystającym ze środowiska lub przez RDOŚ potwierdzą wystąpienie historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi.
W ocenie RDOŚ w obecnym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 22a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z uwagi na brak wykazania zanieczyszczenia powierzchni ziemi na przedmiotowych nieruchomościach substancjami, preparatami, organizmami lub mikroorganizmami. Kolejny raz podkreślono, że zaplanowane działania Spółki nie spełniają warunków dla uznania ich za remediację. Organ podtrzymał stanowisko, że nie jest właściwy do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. W jego ocenie właściwym będzie Starosta Mikołowski na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., Poz. 1302 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpatrywania sporów o właściwość, o których mowa w art. 4 tej ustawy. Zgodnie art. 15 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga niniejszą sprawę na wniosek postanowieniem przez wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy. Postanowienie wydaje w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym – art. 15 § 2 in fine P.p.s.a.
Spór o właściwość ma miejsce wtedy, gdy zachodzi rozbieżność poglądów co do zakresu działania organów administracji publicznej w odniesieniu do rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy, czyli gdy mamy do czynienia z tożsamą sprawą, którą zajmują się co najmniej dwa organy. Spór ten może mieć wymiar pozytywny lub negatywny. W pierwszym przypadku oba organy twierdzą, że są właściwe do załatwienia sprawy. W drugim żaden z organów, do którego trafiła sprawa nie uważa się za właściwy.
W niniejszej sprawie wystąpił spór negatywny bowiem zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach jak i Starosta Mikołowski uważają, że nie są właściwi do rozpoznania wniosku I. Sp. z o.o. z siedzibą w B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. o wydanie decyzji ustalającej kierunek i termin zagospodarowania i rekultywacji terenu obejmującego nieruchomości o nr ewid. działek [...],[...], arkusz mapy [...], obręb ewid. K., gmina K. Zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych decyzje z zakresu rekultywacji i zagospodarowania gruntów wydaje starosta po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta).
Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych w art. 20 ust. 1, ust. 2 i ust. 2a rozróżnia rekultywację gruntów prowadzoną przez osoby powodujące utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów (ust. 1), rekultywację na cele rolnicze gruntów położonych, w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na obszarach rolniczej przestrzeni produkcyjnej, zdewastowanych lub zdegradowanych przez nieustalone osoby, w wyniku klęsk żywiołowych lub ruchów masowych ziemi, prowadzoną organ właściwy z art. 5 (ust.
2) oraz rekultywację na cele inne niż wymienione w ust. 2 pozostałych gruntów zdewastowanych lub zdegradowanych przez nieustalone osoby, w wyniku klęsk żywiołowych lub ruchów masowych ziemi również prowadzoną przez organ właściwy z art. 5 ustawy. Zasadniczo więc starosta będzie właściwym do spraw dotyczących gruntów rolnych (art. 5 ustawy) związanych z rekultywacją i zagospodarowaniem tychże gruntów.
Ustawodawca odmiennie reguluje sprawy rekultywacji gruntów, które zostały zanieczyszczone substancjami, preparatami, organizmami lub mikroorganizmami. Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przepisów art. 20 i art. 22 nie stosuje się do rekultywacji tego rodzaju gruntów. Jak stanowi art. 22a ust. 2 ww. ustawy do rekultywacji gruntów, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do gruntów zanieczyszczonych:
- 1) po dniu 30 kwietnia 2007 r. - przepisy ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1789 oraz z 2015 r. poz. 277 i 1926);
- 2) przed dniem 30 kwietnia 2007 r. - przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.
Zatem aby ustalić czy wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu kierunku i terminu zagospodarowania i rekultywacji gruntu ma rozpatrzyć Starosta Mikołowski na podstawie regulacji zawartych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych czy też Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach (dalej RDOŚ w Katowicach) na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, dokładnie przepisów działu IV Ochrona powierzchni ziemi od art. 101a do art. 101r, ustalić należy czy przedmiotowy grunt jest gruntem zanieczyszczonym substancjami, preparatami, organizmami lub mikroorganizmami.
W niniejszej sprawie Starosta Mikołowski uznał, że organem właściwym będzie RDOŚ w Katowicach bowiem grunty będące przedmiotem wniosku zostały zamieszczone w wykazie potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi sporządzonym przez Starostę Gliwickiego na podstawie art. 101d ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wykaz ten powstał zgodnie z art. 101d ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w wyniku działań Starosty polegających na identyfikacji potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, poprzez:
- 1) ustalenie działalności mogącej z dużym prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, która była prowadzona na danym terenie przed dniem 30 kwietnia 2007 r.;
- 2) ustalenie listy substancji powodujących ryzyko, których wystąpienie w glebie lub ziemi jest spodziewane ze względu na działalność, o której mowa w pkt 1;
- 3) analizę dostępnych informacji na temat zagrożenia zanieczyszczeniem gleby lub ziemi;
- 4) w razie potrzeby - wykonanie pierwszego etapu badań zanieczyszczenia gleby i ziemi przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.
W związku z powyższym wykaz potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi opiera się zasadniczo na ustaleniach odnośnie do działalności, która z dużym prawdopodobieństwem mogłaby powodować historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, ustaleniu substancji powodujących ryzyko, które z uwagi na prowadzoną działalność są spodziewane na danym gruncie, dokonaniu analizy informacji na temat zagrożenia zanieczyszczeniem gleby lub ziemi, a w razie potrzeby na wynikach pierwszego etapu badań gleby i ziemi przez uprawnione laboratorium.
Przedłożony w niniejszej sprawie wykaz wskazuje, że na terenie objętym wnioskiem Spółki działalność prowadziły Zakłady T. S.A., które były producentem dużego asortymentu tworzyw sztucznych kondensacyjnych. Prowadziły działalność z zakresu przetwórstwa tworzyw sztucznych, produkcji polwiplastów, produkcji wyrobów wtryskowych oraz wyrobów rynkowych z polioefelin, produkcja uszczelek magnetycznych od lodówek, pasty uszczelniającej PCW, płyt styropianowych na potrzeby budownictwa i przemysłu stoczniowego (str. 11 wykazu). Tereny zakładów zostały zakwalifikowane do grupy IV: tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Wykaz zawiera spis substancji chemicznych powodujących ryzyko (możliwe zanieczyszczenie), których wystąpienie w glebie lub ziemi jest spodziewane z uwagi na prowadzoną wcześniej działalność. Przeprowadzono badania próbek gruntu z terenu byłych bunkrów magazynowych (sekcja 1), nieistniejących budynków produkcyjno-magazynowych (sekcja 2 i 3).
Z sekcji pobrano 1 próbkę zbiorczą gleby (15 próbek pojedynczych) z głębokości od 0,0 do 0,25 m. Poinformowano, że przeprowadzone badania próbek gruntu są badaniami wstępnymi (etap czwarty identyfikacji terenu zanieczyszczonego) zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi (Dz. U. z 2016 r., poz. 1395, str. 16 wykazu). W § 5 ww. rozporządzenia stwierdza się, że tereny zanieczyszczone identyfikuje się w pięciu etapach określonych w § 6-10. Etap pierwszy identyfikacji terenu zanieczyszczonego obejmuje ustalenie działalności mogącej być przyczyną zanieczyszczenia na danym terenie, obecnie lub w przeszłości (§ 6). Etap drugi obejmuje ustalenie listy substancji powodujących ryzyko, których wystąpienie w glebie lub w ziemi jest spodziewane na danym terenie (§ 7). Etap trzeci to zebranie oraz analiza dostępnych i aktualnych źródeł informacji istotnych dla oceny zagrożenia zanieczyszczeniem gleby lub ziemi na danym terenie oraz dostępnych i aktualnych badań zanieczyszczenia gleby i ziemi substancjami powodującymi ryzyko z listy ustalonej w etapie drugim (§ 8).
Podkreślić należy, że stosownie do § 8 ust. 3 rozporządzenia za aktualne badania zanieczyszczenia gleby i ziemi substancjami powodującymi ryzyko uważa się wyniki badań, od których wykonania nie upłynęło więcej niż 10 lat, o ile zostały wykonane przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, oraz zgodnie z metodykami, o których mowa w § 11, a także jeżeli od dnia ich wykonania na danym terenie nie zaistniały okoliczności mogące wpłynąć na zawartość zanieczyszczenia, w szczególności poważna awaria przemysłowa, emisja lub zdarzenie mogące powodować bezpośrednie zagrożenie szkodą lub szkodę w środowisku. Badania na potrzeby wykazu przeprowadzone zostały 6 września 2018 r. tzn. są aktualne.
Etap czwarty identyfikacji terenu zanieczyszczonego obejmuje zebranie informacji koniecznych do wykonania badań wstępnych oraz wykonanie badań wstępnych (§ 9). Natomiast etap piąty to przeprowadzenie badań szczegółowych (§.10).
W myśl § 12 ww. rozporządzenia w przypadku wykluczenia występowania zanieczyszczenia, na którymkolwiek z etapów, o których mowa w § 6-10, identyfikację terenu zanieczyszczonego uznaje się za zakończoną.
W związku z powyższym uznać należy, że przeprowadzone i uwidocznione w "Wykazie potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi na terenie powiatu gliwickiego" wyniki badań gleby terenu, którego dotyczy przedmiotowy wniosek Spółki nie stanowią wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że mamy do czynienia z gruntami zanieczyszczonymi w rozumieniu art. 22a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Etap IV identyfikacji był etapem wstępnym i do zakwalifikowania terenu jako zanieczyszczonego wymagane było jeszcze przeprowadzenie etapu V identyfikacji tzn. badań szczegółowych. Takie badania nie zostały dotychczas przeprowadzone zatem rację ma RDOŚ w Katowicach, że nie ma podstaw do uznania, że mamy do czynienia z terenem zanieczyszczonym.
Wobec tego odwoływanie się do regulacji art. 22a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez Starostę Mikołowskiego i upatrywanie w tym przepisie braku swojej właściwości w niniejszej sprawie nie miało uzasadnienia. Brak V etapu identyfikacji wskazuje zatem na właściwość Starosty Mikołowskiego do załatwienia sprawy z wniosku Spółki o ustalenie kierunku i terminu zagospodarowania i rekultywacji terenu.
Za takim rozstrzygnięciem przemawia także okoliczność wskazywana przez RDOŚ w Katowicach, że wyniki badań pobranych próbek gruntu podczas wstępnego badania są błędne. Przyjęcie dopuszczalnych norm badanej substancji dla próbek pobranych z głębokości poniżej 0,25 m było niewłaściwe albowiem jak wynika z "Wykazu" próbki do badań pobierano wyłącznie na głębokości od 0,0m do 0,25m pod powierzchnią ziemi (dalej "ppt"). Zastosowanie norm dla próbek pobranych głębiej tj. poniżej 0,25 m ppt i wykazanie przekroczenia poziomu dopuszczalnego zanieczyszczenia daną substancją wprowadza w błąd.
Mając to na uwadze dane zawarte w wykazie potwierdzają brak przekroczenia dopuszczalnego poziomu zanieczyszczeń dla wytypowanych substancji dla próbek pobranych do głębokości 0,25ppt. Zatem z wykazu wynika, że identyfikacja zanieczyszczenia terenu powinna zostać zakończona z wynikiem negatywnym ponieważ w myśl 12 rozporządzenia etap IV wykluczył występowanie zanieczyszczenia.
W ocenie NSA, wbrew stanowisku Starosty Mikołowskiego, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z gruntami zanieczyszczonymi substancjami, preparatami, organizmami lub mikroorganizmami w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W konsekwencji zastosowanie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska (od art. 101a do art. 101r) nie ma podstaw i tym samym właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy będzie Starosta Mikołowski jako organ ogólnie właściwy w sprawach rekultywacji prowadzonej na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w szczególności przepisu art. 22 ust. 2 tej ustawy.
Również fakt prowadzenia przez RDOŚ w Katowicach postępowania w sprawie wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi przedmiotowych działek do rejestru historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] o wpisie potencjalnego historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi tych gruntów do tego rejestru nie wskazuje na to, że grunty te są gruntami zanieczyszczonymi substancjami, preparatami, organizmami lub mikroorganizmami w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Rację ma RDOŚ w Katowicach, że dopiero badania zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonane przez władającego powierzchnią ziemi będącego podmiotem korzystającym ze środowiska lub przez RDOŚ, stosownie do art. 101f i art. 101g Prawa ochrony środowiska, potwierdzą wystąpienie historycznego zanieczyszczenia tych gruntów.
Wobec tego RDOŚ w Katowicach nie będzie właściwy do rozpatrzenia wniosku Spółki o ustalenie kierunku i terminu zagospodarowania i rekultywacji gruntu albowiem przepisy Prawa ochrony środowiska nie będą miały zastosowania.
W związku z powyższym organem właściwym do rozpatrzenia wniosku I. Sp. z o.o. z siedzibą w B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. o wydanie decyzji ustalającej kierunek i termin zagospodarowania i rekultywacji terenu obejmującego nieruchomości o nr ew. działek [...],[...], arkusz mapy [...], obręb ew. K., gmina K., będzie Starosta Mikołowski w myśl art. 22 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4, art. 15 § 1 pkt 4 i art. 15 § 2 P.p.s.a., wskazał Starostę Mikołowskiego jako organ właściwy w sprawie.