Postanowienie NSA z 17 stycznia 2013 r., II OZ 10/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2190/12 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary

Uzasadnienie

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012 r. o wymierzeniu P. Sp. z o. o. w K. za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 746.065 zł za wprowadzenie ścieków do ziemi z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu zintegrowanym z dnia 30 października 2007 r. w zakresie składu wprowadzonych ścieków.

W skardze na powyższą decyzję P. Sp. z o. o. w K. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 2190/12, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skoro nie wskazano okoliczności, o których wyżej mowa, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. należało, zdaniem Sądu, orzec o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażaleniem P. Sp. z o. o. w K. zaskarżyła powyższe postanowienie wnosząc o jego wstrzymanie na podstawie art. 196 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.) do czasu rozpatrzenia zażalenia oraz o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji bądź też jego uchylenie i orzeczenie zgodnie z wnioskiem strony skarżącej.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że charakter zarzutów podjętych w skardze formułuje podstawę by twierdzić, iż wniosek o wstrzymanie jest zasadny. Obowiązek zapłaty tak wysokiej kwoty dla każdego podmiotu gospodarczego będzie stanowił znaczną szkodę i prowadził do pozbawienia możliwości obrotu gospodarczego w zakresie sumy tak określonej. Zdaniem skarżącej kontrola sytuacji strony nie może odbywać się wyłącznie na podstawie przedłożonych przez nią dla uzasadnienia wniosku twierdzeń i dowodów - powinna opierać się na całości materiału dowodowego zalegającego w aktach oraz zwykłym doświadczeniu życiowym. Spółka podkreśliła, że nie posiada w chwili obecnej środków finansowych pozwalających na dobrowolne uiszczenie kary wynikającej z decyzji - jej wykonanie będzie się zatem wiązało z koniecznością wszczęcia postępowania egzekucyjnego z innych niż pieniądze składników majątkowych, co spowodowałoby nieodwracalne skutki dla prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, polegające w pierwszej kolejności na utracie płynności finansowej, a w dalszej fazie do istotnego ograniczenia zakresu prowadzonej działalności, co może prowadzić nawet do konieczności rozważenia jej całkowitego zaprzestania i ogłoszenia upadłości. Na poparcie powyższych twierdzeń załączono do zażalenia rachunek zysków i strat na dzień 30 kwietnia 2012 r. Spółka wskazała ponadto, że egzekucja przedmiotowej kary wiązała by się dla niej z koniecznością redukcji miejsc pracy i że wysoko prawdopodobny jest również skutek w postaci zaległości finansowych bądź też zaprzestania regulowania bieżących należności na rzecz kontrahentów oraz Skarbu Państwa (należności podatkowe). Dodatkowo podniesiono, że względem Spółki toczy się postępowanie międzybankowe mające na celu spłatę ok. 30 mln złotych na rzecz kredytodawcy - Banku [...] i w związku z tym faktem strona zobowiązana jest do utrzymania szczególnego obowiązku zachowania płynności finansowej, celem niepogarszania swojego wyniku finansowego. Zapłata przedmiotowej kary prowadzić będzie natomiast bezpośrednio do możliwości wszczęcia postępowania windykacyjnego ze strony ww. banku, jak również pozostałych dwóch banków, które podpisały ze Spółką porozumienie o zachowanie status quo.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie może być uwzględnione.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji powstanie niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W skardze zawarto żądanie wstrzymania wykonania decyzji, nie wskazano jednak żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie. Sąd słusznie ocenił, że skarżąca nie wskazała przesłanek mogących być postawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem pamiętać, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania takiego aktu (decyzji) jest zatem złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność wstrzymania zaskarżonej decyzji, z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 powoływanej ustawy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w tej sprawie powyższych warunków nie spełniał. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżąca nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Słusznie zatem zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazać należy także, że mając na uwadze wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji i ustawowe wymogi z tym związane, określenie dopiero w zażaleniu przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do uznania zażalenia za zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1074/11).

Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że skarżąca może w każdej chwili wystąpić ponownie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.