Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 13 lutego 2018 r., sygn. akt II OZ 100/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie utwardzenia działki: 1. umorzył postępowanie w zakresie wyznaczenia Wielkopolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego terminu do załatwienia sprawy;

1. 2. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności;
2. 3. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
3. 4. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłości;
4. 5. stwierdził, że przewlekłość nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
5. 6. zasądził od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu: 1. uchylił wyrok tego Sądu z dnia 10 sierpnia 2017 r.;

1. 2. odrzucił skargę;
2. 3. zasądził od J. S. na rzecz Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 610 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 27 grudnia 2017 r. zatytułowanym "skarga kasacyjna" J. S. zaskarżył wyrok z dnia 8 listopada 2017 r. w części, tj. w zakresie punktu 3 i zarzucił mu:

1. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:
2. 1. art. 179a w zw. z art. 203 pkt 2 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie w ten sposób, że stanowiły one podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu, podczas gdy przepis art. 203 P.p.s.a. nie przewiduje możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę
3. 2. art. 207 § 2 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy zachodził szczególnie uzasadniony przypadek (nastąpił błąd WSA przy wydawaniu orzeczenia) odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego na rzecz organu
4. 3. art. 200 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania w sprawie, a wskazany on został jako podstawa naliczenia kosztów w treści pierwszego uzasadnienia;
5. 4. art. 222 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie w ten sposób, iż nie zastosowano go w sprawie i nie przyznano skarżącemu zwrotu kosztów wpisu od skargi do Sądu I instancji pomimo odrzucenia tej skargi;
6. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
7. 5. § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię, która nastąpiła w ten sposób, że przyjęto, iż wpis od skargi kasacyjnej w sprawie na bezczynność organów administracji publicznej wynosi 250 zł, podczas gdy wpis ten wynosi 100 zł
8. 6. § 14 pkt 1 lit. c w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię tj. poprzez przyjęcie, że koszty czynności radcy prawnego (pełnomocnika organu) w postaci sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej wynosiły 360 zł, podczas gdy koszty te wynosiły 240 zł.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie pkt 3 zaskarżonego wyroku na podstawie art. 179a P.p.s.a. oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego w ten sposób, że wniósł o zasądzenie na jego rzecz od WWINB (względnie od Skarbu Państwa) kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na które składają się w szczególności koszt 100 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej uiszczony przez skarżącego, koszty zastępstwa procesowego, sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) w kwocie 240 zł (względnie 360 zł) na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c w zw. z § 14 pkt 1 ust. 2 lit. b względnie § 14 pkt 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, koszt opłaty skarbowej 17 zł od pełnomocnictwa, koszt 100 zł tytułem wpisu od skargi skarżącego do WSA w Poznaniu z tytułu odrzucenia tej skargi na podstawie art. 222 P.p.s.a. tj. o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów w łącznej kwocie 457 zł. a w przypadku przedstawienia skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w część, tj. w pkt 3 i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.): "Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej". W myśl z kolei art. 194 § 2 P.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia.

Wskazując na powyższe przepisy, stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy pomimo, że skarżący wniósł pismo zatytułowane "skarga kasacyjna" to z uwagi na przedstawiony zakres zaskarżenia, tj. w zakresie punktu 3 wyroku faktycznie złożono zażalenie na postanowienie o zwrocie kosztów postępowania. Jeżeli zatem przedmiotem środka zaskarżenia jest jedynie rozstrzygnięcie kwestii zwrotu kosztów postępowania między jego stronami – a taki zakres zaskarżenia wyraźnie wskazano w treści rozpoznawanego środka zaskarżenia – to nie można go kwalifikować jako skargi kasacyjnej, ale jako zażalenie, na co wprost wskazuje art. 194 § 1 pkt 9 P.p.s.a. Do zakresu tego zaskarżenia nawiązywały również zarzuty i wnioski strony skarżącej. Ponieważ doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem nastąpiło w dniu 24 listopada 2017 r., a następnie wraz z poprawionym uzasadnieniem w dniu 29 listopada 2017 r., to złożenie rozpatrywanego zażalenia w dniu 27 grudnia 2017 r. nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 194 § 2 P.p.s.a. Nie ma przy tym znaczenia dla sprawy fakt, że skarżący został pouczony o przysługującym mu od powyższego wyroku środku zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej, który przysługiwał od całości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, gdyż ocena czy strona złożyła błędny środek zaskarżenia bez swojej winy nie następuje w niniejszym postępowaniu.

O tym natomiast, w jaki sposób skarżący może kwestionować orzeczenia Sądu pierwszej instancji i za pomocą jakich środków zaskarżenia decyduje obiektywnie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak prawidłowego zaskarżenia postanowienia zawartego w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. uniemożliwiał jego kontrolę przez Sąd drugiej instancji.

W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 2 w związku z art. 178 i art. 180, art. 197 § 2, art. 193 i P.p.s.a. orzekł o odrzuceniu zażalenia.