Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lipca 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 569/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uwzględnienia wniosku skarżących E. i M. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do tego Sądu decyzji Wojewody M. z dnia [...] w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] położonej w M. przy ul. [...].
Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że wykonanie tej decyzji nie spowoduje zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sama możliwość realizacji inwestycji nie stanowi, zdaniem Sądu wystarczającego powodu dla udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Na powyższe postanowienie E. i M. P. złożyli zażalenie, podnosząc, że część spornego budynku zostanie posadowiona na nieruchomości skarżących, zaś sama realizacja inwestycji oznacza trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić w takim przypadku jedynie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Tak sformułowany przepis nie budzi wątpliwości co do tego, że Sąd orzekając w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, winien wszechstronnie rozważyć i ocenić, czy w konkretnej sprawie zachodzą określone w tym przepisie przesłanki, mając na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, lecz również pozostałych stron postępowania.
W odniesieniu do zarzutów zażalenia, wskazać należy, iż celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie przesądzanie okoliczności faktycznych i prawnych rozpoznawanej sprawy. W świetle powyższego tracą na znaczeniu argumenty skarżących, iż część spornego budynku miałaby być usytuowana na nieruchomości należącej do nich nieruchomości. Dlatego skarżący powinni byli wykazać, iż w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu mogą zaistnieć bezpośrednie skutki, o których mowa w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Chodzi przy tym o skutki dotykające osoby wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji, a takie okoliczności - poza oczywistym stwierdzeniem, że realizacja inwestycji powoduje takie skutki, że przywrócenie stanu poprzedniego może nastąpić jedynie przy dużym nakładzie sił i środków - nie zostały przez skarżących podniesione ani w skardze, ani w zażaleniu. Należy przy tym zauważyć, iż skutki przywrócenia stanu poprzedniego - w razie gdyby zaistniała taka konieczność - nie będą obciążały skarżących, lecz inwestora.
W tej sytuacji należy uznać, iż nie zachodzi obawa wystąpienia bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co pozwala na stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji jest zasadne.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.