Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 65/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA albo sąd I instancji), działając w sprawie ze skargi G. S. (dalej zwanego skarżącym) odrzucił skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2017 r., nr [...] wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W WSA wyjaśnił, że skarżący nie wykonał zarządzenia Przewodniczącego Wydziału i nie uiścił w wyznaczonym terminie wpisu od skargi, co skutkowało koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zaskarżając postanowienie z 19 czerwca 2018 r. w całości oraz zarzucając naruszenie:
- 1) przepisu art. 220 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie, tj. bezzasadne przyjęcie, że skarga podlegała odrzuceniu, pomimo że zaszły przesłanki do zwolnienia skarżącego od kosztów skargi z [...] stycznia 2018 r., co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia skargi,
- 2) przepisu art. 239 § 4 p.p.s.a. przez bezzasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie nastąpiły przesłanki do udzielenia skarżącemu pomocy prawnej w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie sprawie dalszego biegu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Każda czynność procesowa dla swojej skuteczności wymaga zachowania niezbędnych warunków dotyczących jej formy, treści oraz czasu w którym powinna zostać dokonana. Naruszenie któregokolwiek z podanych warunków powoduje jej bezskuteczność sprowadzającą się do tego, że nie może ona wywrzeć pożądanego wpływu na bieg postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, że skarżący zainicjował postępowanie sądowoadministracyjne nie uiszczając wpisu od złożonej skargi. Pomimo wezwania do jego zapłaty, w zakreślonym terminie skarżący nie zrealizował tego obowiązku. Sąd I instancji był wobec tego zobligowany do odrzucenia wniesionej skargi.
Odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej w zażaleniu, nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Skarżący pomimo tego, że został pouczony o możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy nie złożył wniosku w tej materii. Poza przesłankami, o których stanowi art. 239 p.p.s.a., przepisy p.p.s.a. nie dają sądowi podstaw do tego, żeby z urzędu zwolnić skarżącego od ponoszenia kosztów sądowych. W niniejszej sprawie nie zaistniała którakolwiek z podstaw do urzędowego zwolnienia skarżącego z obowiązku ponoszenia tych kosztów. Okoliczności tej nie wskazał we wniesionym zażaleniu sam skarżący zwracając uwagę na § 4 art. 239 p.p.s.a., podczas gdy przepis ten składa się jedynie z dwóch jednostek redakcyjnych.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.