Postanowienie NSA z 15 października 2007 r., II OZ 1007/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. i H. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 544/07 oddalające wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi H. i H. P. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA - Zofia Flasińska

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nakazującą skarżącym rozbiórkę obiektów budowlanych nietrwale związanych z gruntem o konstrukcji drewnianej: obiektu pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, barakowozu i kontenera, wzniesionych na działce nr (...) położonej w K. B..

Sąd uznał, iż wskazane obiekty nie są trwale związane z gruntem, można je swobodnie przemieszczać, dlatego nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Konsekwencją wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie utrzymywanie przez czas postępowania sądowego stanu sprzecznego z prawem tj. eksploatacja obiektu położonego na terenie nie przeznaczonym na budowę i podlegającym szczególnej ochronie. Sąd I instancji podkreślił ponadto, że skarżący, przytaczając jedynie treść przepisu prawa nie wykazali, iż istnieją wymienione w tym przepisie przesłanki uzasadniające uwzględnienie ich wniosku.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący wnieśli o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia wskazali, iż wzniesienie tych obiektów budowlanych było związane z poniesieniem przez nich ogromnego wysiłku finansowego i własnego nakładu pracy. Wartość tych budynków strony szacują na kwotę ok. (...) zł, co przewyższa dwuletnie dochody ich rodziny. Wbrew ustaleniom Sądu nie są to obiekty, które można swobodnie przenieść w inne miejsce. Powierzchnia zabudowy domku letniskowego wraz z tarasem wynosi powyżej (...) m2, jest on połączony z gruntem instalacją elektryczną, a jego przeniesienie oznaczałoby w istocie jego rozbiórkę. Skarżący wskazali także, że ewentualne przeniesienie tych obiektów byłoby równoznaczne z ich wzniesieniem w innym miejscu, co także wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji odmówił skarżącym udzielenia ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, które ma polegać na rozbiórce obiektów budowlanych znajdujących się na działce nr (...) położonej w K. B., a mianowicie: obiektu pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, barakowozu i kontenera. Argumentem przemawiającym za takim rozstrzygnięciem był fakt, iż nie są to obiekty trwale związane z gruntem, a zatem skarżący mogą je swobodnie przenieść w inne miejsce.

Tego stanowiska nie można w całości podzielić. Wzniesiony przez skarżących domek letniskowy ma powierzchnię zabudowy wraz z tarasem wynoszącą ponad 50 m2 i z uwagi na charakter budowy nie może być przeniesiony swobodnie w inne miejsce. Barakowóz oraz obiekt kontenerowy są także obiektami o dość dużych rozmiarach (odpowiednio [...] m x [...] m i [...] x [...] m wraz z tarasem). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na rozmiar tych obiektów i charakter budynków, zwłaszcza domku letniskowego nie można uznać, że mogą one zostać bez przeszkód przemieszczone w inne miejsce. Nie ulega natomiast wątpliwości i nie wymaga dodatkowej argumentacji twierdzenie skarżących, iż rozbiórka tych obiektów może spowodować wyrządzenie im znacznej szkody, gdyż ich wzniesienie połączone było z dużym nakładem zarówno pracy, jak i środków pieniężnych, a przeprowadzenie prac rozbiórkowych także wiąże się z koniecznością poniesienia przez skarżących znacznych kosztów. W związku z powyższym w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji o zasadności skargi.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.