Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 lipca 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Małopolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska grzywnę w wysokości 5000 zł za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy. W uzasadnieniu wskazano, że organy administracji, do których wpływa pismo, z którego treści wynika, że jest to skarga do sądu administracyjnego, mają obowiązek przekazać tą skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę bez względu na to, czy w ocenie danego organu skarga ta jest dopuszczalna. Organ ma prawo wyrazić swoje stanowisko co do dopuszczalności skargi, lecz powinien to uczynić w odpowiedzi na skargę, do orzekania o dopuszczalności skargi jest uprawniony wyłącznie sąd.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Małopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska podnosząc w szczególności, że czynności kontrolne, tj. pomiary hałasu – będące przedmiotem skargi – nie spełniają przesłanek z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, a zatem skarga na te czynności jest niedopuszczalna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny. Wymierzając grzywnę sąd powinien natomiast wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku.
W sprawie niniejszej jest niesporne, że organ nie wywiązał się z obowiązku przekazania odpowiedzi na skargę Sądowi w ustawowym terminie. Podniesione w zażaleniu okoliczności nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy bowiem do kompetencji organu nie należała ocena dopuszczalności oraz zasadności skargi. Taka ocena należy wyłącznie do sądu administracyjnego. Błędna wykładnia przepisów ustawy sprowadzająca się do uznania przez organ, że był on właściwy do oceny dopuszczalności skargi nie usprawiedliwia nieprzekazania skargi i nie uzasadnia oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny.
W tej sytuacji Sąd miał pełne prawo zastosować art. 55 § 1 ppsa, skoro w sposób całkowicie zawiniony Małopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie przekazał skargi i akt sprawy sądowi, a tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia z mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa