Postanowienie NSA z 28 października 2015 r., II OZ 1010/15

Wydany

28 października 2015 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1022/15 w przedmiocie przywrócenia terminu

Skład

Sędzia NSA Zdzisław Kostka przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi D. J. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 2015 r. wezwano skarżącego D. J. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Ministra Zdrowia z [...] marca 2015 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu, w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. (odbiór pokwitował dorosły domownik), w dniu 25 maja 2015 r.

Skarżący wpis uiścił 2 czerwca 2015 r. i tego samego dnia złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że pismo z Sądu odebrała za niego inna, nieupoważniona przez niego osoba, i nie zna daty odbioru pisma. Wezwany do wyjaśnienia, kto odebrał przesyłkę zwierającą wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, czy osoba, która ją odebrała mieszka z nim pod jednym adresem i czy jest pełnoletnia oraz kiedy otrzymał przesyłkę do rąk własnych, odpowiedział, że do odbioru przesyłki nikt z domowników, ani pracowników gospodarstwa nie przyznaje się. Zaznaczył, że zdarzało się, że listy polecone odbierała jego bratanica – M. F., która jest niepełnoletnia, jednak nie może z całą pewnością potwierdzić odbiorcy przesyłki. Wyjaśnił też, że przesyłkę do rąk własnych otrzymał w dniu 2 czerwca 2015 r.

Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem z 18 sierpnia 2015 r. odmówił "przywrócenia terminu do uzupełniania braków formalnych skargi". Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie przyjął, że doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego było skuteczne, gdyż zostało dokonane w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. w dniu 25 maja 2015 r. Rozważając zasadność wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności. Stwierdził, że skarżący mając świadomość, że jego sprawa jest w toku, powinien wykazać większą dbałość w jej prowadzeniu. Brak organizacji odbioru korespondencji we własnym gospodarstwie domowym nie stanowi, zdaniem Sądu pierwszej instancji, przejawu należytej dbałości ze strony skarżącego. W ocenie tego Sądu skarżący miał możliwość, obok tradycyjnej korespondencji pocztowej, kontaktu telefonicznego oraz przez pocztę elektroniczną z Sądem, jednak zaniechał jakiejkolwiek inicjatywy zmierzającej do ustalenia losów sprawy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji tylko nagłe i nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie mogło stanowić podstawę uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Brak możliwości ustalenia osoby, która odebrała korespondencję w domu skarżącego, nie jest sytuacją, nad którą nie da się zapanować, i której nie da się przewidzieć. Mając świadomość, że sprawa jest w toku, skarżący powinien tak zorganizować odbiór korespondencji w domu, aby mieć nad jej odbiorem kontrolę. W ocenie Sądu pierwszej instancji wynika z tego, że skarżący mógł z łatwością zapobiec uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu. Jego zaniechanie w tym zakresie należy, zdaniem Sądu pierwszej instancji, uznać za niedbalstwo, które wyklucza możliwość przywrócenia terminu.

Skarżący w zażaleniu na postanowienie z 18 sierpnia 2015 r. podniósł, że zdarza się, iż w jego domu przesyłki polecone są odbierane przez osoby niepełnoletnie. Świadczy to, jak wskazał, nie o jego niedbalstwie, lecz doręczyciela. Twierdził, że podał powody zwłoki w wyjaśnieniu okoliczności, jakie miały miejsce przy odbiorze przesyłki. Wskazał też, że mieszka na parterze w domu dwurodzinnym wraz z rodziną partnerki. Stosunki panujące w domostwie nie są dobre. Obie rodziny żyją ze sobą w konflikcie w związku z czym przekazywanie pism i ważnych informacji jest utrudnione. Przekazanie przesyłki poleconej przez doręczyciela osobie niepełnoletniej lub osobie nieupoważnionej, a żyjącej w konflikcie ze skarżącym, jest dla niego przeszkodą niezależną, która nastąpiła bez jego winy i jest jedynie wynikiem "patologicznych" relacji w domostwie, w jakim zamieszkuje.

Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na brak jego winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący twierdzi, że przesyłkę z Sądu odebrała za niego osoba, która mieszka z nim w domu, i przekazała mu ją dopiero w dniu 2 czerwca 2015 r. Podaje przy tym, że zdarzało się, iż przesyłki polecone doręczyciel doręczał osobom niepełnoletnim. Nie wskazuje jednak konkretnych okoliczności przekazania mu przesyłki z wezwaniem do uiszczenia wpisu. Nie jest wiarygodne, że skarżący nie może wskazać osoby mieszkającej z nim w jednym domu, która mu przekazała przesyłkę z Sądu. Nie jest też wiarygodne, że skarżący nie może ustalić, która z osób z nim mieszkających podpisała się na zwrotnym poświadczeniu odbioru tej przesyłki. Zauważyć też należy, że o tym, iż w domu, w którym mieszka, przebywają dwie skonfliktowane rodziny podał dopiero w zażaleniu. To wszystko powoduje, że nie można uznać, aby uprawdopodobnił istnienie okoliczności, które wskazywałyby na brak jego winy w uchybieniu terminu.

Tym samym rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe, mimo pewnej wadliwości, mianowicie wskazania w sentencji postanowienia, że chodzi o odmowę przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W ocenie NSA nie jest prawidłowe traktowanie nieuiszczenia wpisu sądowego, jako brak formalny skargi. Nieuiszczenie wpisu sądowego jest podstawą odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., natomiast nieusunięcie braków formalnych skargi uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. Wada ta pozostaje jednak bez wpływu na ostateczny wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.