Postanowienie NSA z 4 października 2017 r., II OZ 1011/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2017r. sygn. akt VII SA/Wa 2840/16 o odmowie przywrócenia R. Z. terminu do złożenia formularza PPF dla osób fizycznych na aktualnym wzorze

Sprawa

w sprawie ze skargi R. Z. i M. Z. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił R. Z. przywrócenia terminu do złożenia formularza PPF dla osób fizycznych na aktualnym wzorze w sprawie ze skargi R. Z. i M. Z. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia wniosku na aktualnie obowiązującym formularzu PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia złożonego wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została uznana za doręczoną skarżącemu w dniu 6 lutego 2017 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Skarżący w dniu 13 lutego 2017 r. ponownie złożył wniosek na nieaktualnym formularzu. Zarządzeniem z dnia 1 marca 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismem z dnia 24 marca 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia formularza PPF dla osób fizycznych na aktualnym wzorze, wskazując, że nie otrzymał powtórnego awiza o nadesłaniu korespondencji sądowej, zaś w urzędzie pocztowym został poinformowany, że przesyłka została odesłana do adresata. Dopiero, bowiem z treści zarządzenia referendarza z dnia 1 marca 2017 r. powziął wiedzę, że formularz PPF, który złożył ma nieaktualną treść. Do powyższego wniosku skarżący dołączył wypełniony formularz PPF dla osób fizycznych na aktualnym wzorze.

Odmawiając skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia formularza PPF dla osób fizycznych na aktualnym wzorze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Nie może bowiem zasługiwać na uwzględnienie niepotwierdzone negowanie przez skarżącego okoliczności pozostawienia w skrzynce oddawczej adresata awiza przesyłki zawierającej wezwanie do złożenia wniosku na aktualnie obowiązującym formularzu PPF. Z adnotacji urzędu pocztowego znajdujących się na kopercie zwróconej Sądowi wynika, iż awizacja tej przesyłki nastąpiła zgodnie z przepisami. Oświadczenie skarżącego, że nie otrzymał powtórnego awiza z poczty informującego go o nadesłaniu korespondencji sądowej, przy braku wniesienia reklamacji od ww. przesyłki i przedstawienia jej wyników Sądowi jest niewystarczające dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu i z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. Z., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na zwolnieniu skarżącego od ponoszenia kosztów postępowania w związku z niniejszym zażaleniem, których skarżący nie jest w stanie ponieść bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny oraz zwrócenie się przed rozpoznaniem niniejszego zażalenia do Naczelnika Urzędu Pocztowego, doręczającego pismo referendarza sądowego z dnia 18 stycznia 2017 r. celem wskazania, w jaki sposób odwołujący został powiadomiony o ponownej awizacji ww. korespondencji i wskazania dowodów potwierdzających ponowną awizacje ww. przesyłki. Zdaniem skarżącego przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 P.p.s.a., albowiem w sposób nieuprawniony, bez uprzedniego wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podjęto niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcie w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien więc powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu terminu, bowiem nie wskazał na żadne niezawinione swoje działanie w tym zakresie. Skarżący nie przedstawił również w rozpoznawanym zażaleniu żadnych takich okoliczności, które pozwalałyby na skuteczne zakwestionowanie oceny Sądu pierwszej instancji. Twierdzenia, że nie otrzymał drugiego awiza przesyłki zawierającej aktualny formularz PPF nie zostały poparte żadnymi okolicznościami sprawy ani dowodami, zaś nie budzące wątpliwości zamieszczone na niej przez listonosza adnotacje prowadzą do wniosku, że przesyłka ta była dwukrotnie awizowana. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejsze zażalenie brak było również podstaw, aby Sąd pierwszej instancji jako nadawca wszczynał postępowanie reklamacyjne, bowiem te jest prowadzone w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej (art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1113 ze zm.), co w sprawie nie miało miejsca. Same twierdzenia skarżącego nie są natomiast wystarczające ani do podważenia powyższego ustalenia, ani do uprawdopodobnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi, o której mowa w art. 86 § 1 P.p.s.a. Z tych też przyczyn zarzuty naruszenia art. 86 § 1 i art. 87 § 1 P.p.s.a. okazały się być bezzasadne.

Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.