Postanowienie NSA z 6 października 2016 r., II OZ 1019/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 1093/15 o odrzuceniu skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. L. na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r. o sygn. akt II SA/Ke 1093/15, orzekając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: P.p.s.a.) odrzucił skargę Z. L. (dalej jako skarżący) na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.

Sąd zrelacjonował przebieg postępowania sądowego przed WSA w Kielcach o sygn. akt II SA/Ke 1093/15, wywołanego skargą Z. L. z dnia 19 listopada 2015 r. na ww. postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach, doręczone mu 8 października 2015 r. Wskazał, że postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. Sąd ten odmówił przywrócenia Z. L. terminu do wniesienia skargi a następnie postanowieniem z dnia 31 maja 2016r. o sygn. akt I OZ 542/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Z. L na ww. orzeczenie.

W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 P.p.s.a. stwierdził, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po terminie tj. w dniu 19 listopada 2015 r., gdzie termin na jej wniesienie upływał w dniu 9 listopada 2015 r. - z 10 dniowym uchybieniem terminu. Prawomocnym postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. termin do wniesienia skargi nie został przywrócony przez Sąd zatem skargę taką zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. należało odrzucić.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący domagając się jego uchylenia, a nadto uchylenia orzeczenia ŚWINB w Kielcach z [...] września 2015 r., postanowienie PINB w Końskich z [...] lipca 2015 r., zawieszenia postępowania administracyjnego oraz przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Zarzucił, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu, bowiem Sąd nie wziął pod uwagę, że w okresie choroby od 31 października do 13 listopada 2015 r. nie posiadał zdolności do czynności sądowych pomimo wskazania tego w przedłożonym zaświadczeniu lekarskim. Oświadczył, że takowej zdolności nie posiadał z uwagi na przewlekłą chorobę. Ponadto zakwestionował rozstrzygnięcie ŚWINB w Kielcach jako niezgodne z prawem gdyż wszedł on w kompetencje PINB w Końskich.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. art. 53 § 1 w z zw. z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 P.p.s.a.). We wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 2 i 3 P.p.s.a.). Na postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia przysługuje zażalenie.

Nie ulega wątpliwości, że skarga w niniejszej sprawie została złożona po terminie tj. 19 listopada 2015 r. zamiast do dnia 9 listopada 2015 r. Skarżący chcąc uniknąć negatywnych skutków wniesienia skargi po terminie skorzystał z instytucji przywrócenia terminu do jej wniesienia. Złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w przewidzianym do tego trybie lecz postanowieniem Sądu z dnia 22 lutego 2016 r. został on rozpoznany odmownie. Sąd uznał bowiem, że przebywanie na zwolnieniu lekarskim przez skarżącego w okresie od 31 października do 13 listopada 2015 r. nie uzasadniała twierdzenia, że skarżący w okresie choroby nie mógł dochować terminu do złożenia skargi. Choroba w tym konkretnym przypadku nie świadczyła o braku winy skarżącego. Postanowienie to zostało zaskarżone do NSA, który w postanowieniu z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt II OZ 542/16 oddalił wniesione zażalenie, uznając wydane rozstrzygnięcie za prawidłowe. Postanowienie NSA prawomocnie przesądziło, że w okolicznościach sprawy termin do złożenia skargi nie może zostać przywrócony. W tym stanie prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny dopuszczalności wniesionej po terminie skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2016 r. skargę z dnia 19 listopada 2016 r. odrzucił.

Wskazać należy, że NSA rozpatrując zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi z 30 czerwca 2016 r. nie ocenia kolejny raz kwestii przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Odmowa przywrócenia terminu została prawomocnie przesądzona postanowieniem NSA z 31 maja 2016 r. i wywołuje skutki prawne tego rodzaju, że skargę wniesioną w dniu 19 listopada 2015 r. uważa się za wniesioná po terminie.

W tym stanie prawnym bezzasadne jest podnoszenie kolejny raz zarzutu, że Sąd niewłaściwie ocenił chorobę skarżącego jako okoliczność, która nie uzasadniała przywrócenia terminu. Nie ma to znaczenia przy ocenie prawidłowości odrzucenia skargi. Prawomocnie stwierdzono, że termin do wniesienia skargi nie zostanie przywrócony a zatem skarga wniesiona po terminie zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. powinna zostać odrzucona.

Wobec powyższego NSA stwierdza, że słusznie uczynił Sąd I instancji wydając postanowienie z dnia 30 czerwca 2016 r. odrzucające skargę.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.