Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1427/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi D.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia tej decyzji, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w skardze strona zawarła, bez uzasadnienia, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie należy do aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Z tego względu strona nie mogła skutecznie wywodzić naruszenia w warunkach przedmiotowej sprawy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", gdyż co do zasady cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne. Skoro więc w zaskarżonej decyzji nie można było odnaleźć praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, to nie zachodziło niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca domagając się jego uchylenia i zasądzenia na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo istnienia, w ocenie skarżącej, przesłanek wstrzymania jej wykonania, które to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że ze stanowiskiem Sądu nie sposób się zgodzić. Nie można przyjąć, by zaskarżone decyzja w konsekwencji nakazująca rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części schowka nie miała cech wykonalności, a co za tym idzie, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie mogła skutecznie wywodzić naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. Nadto zaznaczono, że rozbiórka będzie skutkowała znacznymi stratami finansowymi po stronie męża skarżącej, któremu tę rozbiórkę nakazano.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przedmiotem oceny Sądu pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. była – jak wskazuje Sąd – zgodnie z żądaniem strony decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdzającą, iż ostateczna decyzja Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. dotycząca nakazania inwestorowi doprowadzenie nadbudowy do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym, poprzez rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części schowka o wymiarach 2m na 2,3m na tarasie dachowym na budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...], wydana została z naruszeniem prawa oraz wskazującą, iż nie można uchylić decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności zależy przede wszystkim od charakteru prawnego decyzji, której rozpoznawany wniosek dotyczy. Nie podlegają bowiem co do zasady wykonaniu te akty, które nie nadają się do wykonania i nie wymagają wykonania w trybie egzekucyjnym. Nie sposób jednak pominąć tego, iż także i inne akty (a więc także te które nie nadają się do wykonania w drodze egzekucji), w konkretnych okolicznościach sprawy, mogą wywoływać skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednak wykazanie tych konkretnych okoliczności, które przemawiałaby za koniecznością udzielenia stronie ochrony tymczasowej, jest obowiązkiem strony składającej wniosek. W oparciu o stan faktyczny sprawy oraz uwarunkowania dotyczące sytuacji strony musi ona wskazać na takie zindywidualizowane okoliczności, które pozwolą sądowi na ocenę, że aktualnie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić przy tym trzeba, iż nie jest wystarczające samo powtórzenie treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., czy też podanie argumentów dotyczących wadliwości kwestionowanych aktów. Pamiętać bowiem należy, że merytoryczna ocena zaskarżonego do sądu aktu będzie możliwa tylko w wyroku kończącym postępowanie. Nie może być ona natomiast dokonana w postanowieniu wydanym na skutek wniosku strony o zastosowanie ochrony tymczasowej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadniczo podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż charakter zaskarżonej decyzji nie pozwala przyjąć, że jej wykonanie może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja nie jest w stosunku do skarżącej źródłem żadnych praw, ani obowiązków o charakterze materialnoprawnym. A zatem stwierdzić należy, iż zakwestionowane postanowienie Sądu odpowiada prawu. Oceny tej nie zmieniają okoliczności podniesione w odwołaniu. Bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spowoduje, że automatycznie wstrzymana zostanie także i wykonalność decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. O ile w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe jest zarówno wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej, jak i aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, to jednak w tym zakresie konieczny jest stosowny wniosek strony wskazujący w sposób niebudzący wątpliwości, których to decyzji strona żąda wstrzymania wykonania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.