Postanowienie NSA z 26 lutego 2008 r., II OZ 1024/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 lutego 2008r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. od rozstrzygnięcia

Sprawa

w sprawie zasądzenia kosztów, zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2007r. sygn. akt II SAB/Wr 15/06 w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie wniosku W. S. z dnia [...] w sprawie pozwolenia na częściowe użytkowanie pawilonu handlowo-usługowego, zlokalizowanego na dz. nr ew. [...] i [...] obręb J. postanawia: - oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2007r. sygn. akt II SAB/Wr 15/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w punkcie drugim sentencji zasądził od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przez Sądem pierwszej instancji. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podniósł, że przedstawione przez skarżącego koszty dojazdów na rozprawę i utracone w dniach rozpraw zarobki nie mogą być zaliczone do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W rozpoznawanej sprawie obecność nie była obowiązkowa, o czym strona była poinformowana w zawiadomieniu o rozprawie, a rozprawa została raz odroczona na wniosek skarżącego.

Na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie złożył J. K., domagając się zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania w kwocie 386 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z regulacją art. 194 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie służy stronie na rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Wprawdzie w rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną złożył Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., to jednak wyrokiem z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt II OSK 1496/07 została ona oddalona. W tej sytuacji dopuszczalne jest rozpoznanie zażalenia na rozstrzygnięcie w sprawie kosztów postępowania zawarte w punkcie II sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2007r. sygn. akt II SAB/Wr 15/06.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że wszelkie zasady dotyczące zwrotu kosztów postępowania przed sądami administracyjnymi zostały uregulowane w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 200 tej ustawy, w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie zaś art. 205 § 1 powołanej ustawy do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.

Stwierdzić należy, iż Sąd I instancji w oparciu o przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dekretu z dnia 26 października 1950r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.) zasadnie uznał, że nie istnieją podstawy do przyznania skarżącemu zwrotu zarobku utraconego z tytułu dwukrotnego stawiennictwa w Sądzie na rozprawach. Stosownie do regulacji art. 2 w zw. z art. 13 powołanego dekretu stronie na jej żądanie może być przyznane odszkodowanie za zarobek utracony z powodu stawiennictwa na wezwanie sądu. Wynagrodzenie to przyznaje się w wysokości udowodnionej przeciętnego jego dziennego zarobku. Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy trudno uznać za dostatecznie udowodnione przez skarżącego, że jego stawiennictwo (zresztą nieobowiązkowe) w sądzie na rozprawach skutkowało utratą zarobku we wskazanej przez niego wysokości. Fakt, że skarżący w tej kwestii nie przedstawił jakichkolwiek dowodów świadczy o tym, że ustalenia tej kwoty dokonał w sposób dowolny.

Przepisy powołanego dekretu przewidują nadto możliwość przyznania stronie zwrotu kosztów podróży od miejsca zamieszkania strony do miejsca wykonywania czynności i z powrotem. Koszty podróży w rozumieniu art. 4 ust. 1 powołanego dekretu obejmują koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym ze środków lokomocji. W tej sytuacji skarżący powinien udokumentować poniesione koszty podróży (rachunki za zakup biletów, bądź wykorzystane bilety). Skoro tego nie uczynił, to nie sposób uwzględnić wniosku w omawianej części.

Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji zasądził na rzecz skarżącego kwotę 200 zł, bowiem odpowiada ona kosztom poniesionym przez skarżącego i zarazem niezbędnym do celowego dochodzenia praw przed sądem.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.