Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 lipca 2016 r., sygnatura akt II SA/Gl 1352/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek skarżącej G. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 199, art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że znajduje się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby ją do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd stwierdził, że skarżąca złożyła jedynie wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, nie wykazując jednak, jaki jest jej stan majątkowy. Dodał, że wnioskodawczyni uchyliła się od udokumentowania okoliczności związanych z jej sytuacją materialną, co w konsekwencji wyłącza możliwość przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie.
Skarżąca na postanowienie wniosła zażalenie, w którym zarzuciła brak racjonalnego podejścia do jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Stwierdziła, że podała w nim, iż posiada dochody, jednak przeznaczone są one na inne potrzeby, niż opłacanie wnoszonych środków zaskarżenia. Skarżąca w zażaleniu powołała się również na ustawę o ochronie danych osobowych.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie zważył, co następuje.
Skarżąca w zażaleniu na postanowienie o odmowie przyznania jej prawa pomocy nie odniosła się w żaden sposób do stanowiska Sądu pierwszej instancji. W szczególności nie zakwestionowała skutecznie stwierdzenia tego Sądu, że uchyla się od podania, jaka jest jej rzeczywista sytuacja majątkowa. Nadal nie udokumentowała bowiem swojej trudnej sytuacji majątkowej. Wręcz przeciwnie, stwierdziła, że posiada dochody. W tej sytuacji nie sposób zakwestionować ustalenia Sądu pierwszej instancji, że skarżąca nie wykazała, aby nie była w stanie ponieść kosztów postępowania. Zaznaczyć przy tym należy, że obowiązek podania przez osobę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy szczegółowych danych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów oraz rodziny wynika z art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Zażalenie skarżącej jest zatem niezasadne.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.