Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1034/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił skarżącym E. P. i T. P. przywrócenia terminu do uzupełniania braku formalnego skargi kasacyjnej wywiedzionej przez skarżących od wyroku tego Sądu z 3 grudnia 2015 r., którym oddalono skargę skarżących na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...] lipca 2015 r. Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek o przywrócenie terminu stwierdził, że skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika nie uprawdopodobnili, iż nie ze swojej winy uchybili terminowi do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.
Sąd nie dał wiary argumentom mającym usprawiedliwiać niedochowanie należytej staranności poprzez wskazywanie, że nie doręczono pełnomocnikowi stosownego wezwania, skoro – jak uznał Sąd – akta sprawy wskazują, iż takie wezwanie zostało skutecznie doręczone. Sąd powołał się na argumentację prezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w tej sprawie postanowieniu z 31 maja 2016 r., sygn. akt II OZ 554/16, którym oddalono zażalenie skarżących na postanowienie Sądu pierwszej instancji z 11 kwietnia 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z 3 grudnia 2015 r. W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż w skierowanej do pełnomocnika skarżących przesyłce sądowej, oprócz wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, znajdowało się również wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Twierdzenie to Sąd drugiej instancji oparł na znajdujących się w aktach sprawy odpisie wezwania do uzupełnienia braków formalnych, zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwań opatrzonym własnoręcznym podpisem pracownicy kancelarii z datą odbioru przesyłki, na której wyraźnie wskazano, że zawiera wezwanie do uzupełnienia braków formalnych oraz wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego oraz kserokopii dziennika korespondencji – nadesłanej przez pełnomocnika skarżących – zawierającego w opisie przesyłki otrzymanej z Sądu określenie "braki".
W zażaleniu na postanowienie skarżący ponownie powołali się na uprzednio podnoszone okoliczności, mające świadczyć o niedoręczeniu ich pełnomocnikowi, wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, wezwania do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Okoliczności te – w ocenie skarżących – potwierdzają, że niedochowanie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej nastąpiło bez ich winy. Ich zdaniem, w sprawie nie można mówić nawet o lekkim niedbalstwie, skoro istniała przeszkoda w postaci niedoręczenia wezwania, która nie mogła zostać usunięta – strona nie mogła bowiem uczynić zadość wezwaniu, którego nie otrzymała. Do zażalenia dołączona została poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia notatki służbowej pracownicy kancelarii pełnomocnika skarżących – A. K., w której ta oświadczyła, że w dniu 11 kwietnia 2016 r. odebrała korespondencją sądową, jednak znajdowało się w niej jedynie zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.
W oparciu o tak przedstawiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 86 § 1 p.p.s.a. wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie uchybionego terminu.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy trudno Sądowi pierwszej instancji, który odmówił skarżącym przywrócenia terminu, zarzucić naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skoro skarżący tak w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej, jak i w zażaleniu nie tylko nie uprawdopodobnili, ale również nie podali żadnej okoliczności wskazującej na brak winy w niedochowaniu terminu do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.
Skarżący nadal podnoszą i starają się udowodnić (nieskutecznie, gdyż przedstawiają notatkę służbową A. K. na okoliczność odbioru korespondencji sądowej, w której miało nie być wezwania do usunięcia braków, w sytuacji, gdy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwań widnieje podpis innego pracownika kancelarii – A. T., k. 102 akt sądowych), że nie otrzymali stosowanego wezwania Sądu pierwszej instancji. Tymczasem o fakcie jego doręczenia przesądził już ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 31 maja 2016 r., sygn. akt II OZ 554/16, którym oddalono zażalenie skarżących na postanowienie Sądu pierwszej instancji z 11 kwietnia 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Kwestionowanie wynikających z tego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego ustaleń w obecnym postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu jest niedopuszczalne. Mając to na uwadze i wobec tego, że innych okoliczności mogących świadczyć o braku winy nie przytoczono, zasadnie odmówiono skarżącym przywrócenia uchybionego terminu. Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.