Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 22 maja 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2157/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania na wniosek skarżącego R. W. wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z [...] kwietnia 2016 r. o nakazaniu R. W., B. W., J. W. i M. W. doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego poprzez zamurowanie otworu drzwiowego oraz zaślepienie otworów wykonanych w ścianie budynku luksferami.
Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadnił możliwością wystąpienia znaczącej i nieodwracalnej szkody finansowej.
Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż skarżący nie uzasadnił złożonego wniosku, w szczególności nie przytoczył w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd uznał, że to na skarżącym ciążył obowiązek uzasadnienia wniosku i że ciężaru poszukiwania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji nie można przenosić na Sąd.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący nie zgodził się z argumentacją Sądu, jakoby złożony w sprawie wniosek nie znajdował uzasadnionych przyczyn. Podniósł, że jakkolwiek prawdą jest, że we wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej zawarł jedynie lakoniczne stwierdzenie, że w związku z "przebudową nieruchomości" po jego stronie wystąpi znacząca i nieodwracalna szkoda finansowa, niemniej jednak Sąd zaniechał wyjaśnienia zaistniałych w sprawie wątpliwości, nie ustosunkował się do argumentacji zawartej w skardze, nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy.
Skarżący zaznaczył, że nie korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika i w związku z tym nie ma wiedzy, jakie są wymagania dotyczące wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wydawało mu się, że już z samego materiału dowodowego wynika, że "przebudowa nieruchomości" wiąże się ze znacznymi kosztami, "co jest logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym".
W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można Sądowi pierwszej instancji, który nie zastosował ochrony tymczasowej, zarzucić naruszenia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Sąd administracyjny wydając bowiem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, opiera swoje rozstrzygnięcie przede wszystkim o wniosek skarżącego, zestawiając okoliczności i argumenty w nim podniesione z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i ocenia, czy występują wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności.
Okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny być wskazane przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Tylko wyjątkowo można wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, mimo że skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie, jeżeli potrzeba wstrzymania wykonania jest oczywista i wynika z charakteru zaskarżonego aktu. Ponadto przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewystarczającym dla zastosowania ochrony tymczasowej są zatem okoliczności, które jako normalne następstwa mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie uzasadnił swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a tym samym, że nie wykazał, iż w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Okoliczności podnoszone w zażaleniu, jakoby Sąd nie ustosunkował się do argumentacji skarżącego, pominął materiał dowodowy, czy nie wyjaśnił zaistniałych wątpliwości, pokrywają się z zarzutami skargi i nie mogły stanowić przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, gdyż w istocie jest to argumentacja dotycząca prawidłowości wydanej decyzji, nie zaś złożonego wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Tymczasem argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania nie może być tożsama z zarzutami wniesionej skargi. Zarzuty skargi dotyczą bowiem legalności zaskarżonego aktu, zaś we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu strona powinna wykazać okoliczności świadczące o nieodwracalnych skutkach, czy też o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w przypadku wykonania aktu. Zarzuty skargi nie mogą być oceniane w postępowaniu o zastosowanie ochrony tymczasowej. Będą one oceniane na etapie rozpoznania skargi.
Nie znajduje także uzasadnienia argumentacja skarżącego, jakoby materiał dowodowy, logika i doświadczenie życiowe wskazywały, że roboty budowlane, do wykonania których zobowiązany został skarżący wraz z trójką innych inwestorów, wyrządzą skarżącemu znaczną szkodę finansową. Wręcz przeciwnie, co do zasady zamurowanie otworu drzwiowego oraz zaślepienie otworów luksferami, jakkolwiek wiąże się z kosztami, to jednak nie takimi, by mówić o szkodzie znacznych rozmiarów w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., zwłaszcza w sytuacji, gdy do ich poniesienia zobowiązanych jest – jak w tej sprawie – kilka osób.
W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.