Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 547/18 odrzucił skargę Szpitala [...] na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wydania opinii o wpływie niespełnienia wymagań na bezpieczeństwo pacjentów. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w sprawie uiścił wpis w wysokości 100 zł, a następnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału został wezwany do uiszczenia wpisu uzupełniającego, na podstawie §2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w myśl którego wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa wynosi 200 zł. Wezwanie do uiszczenia wpisu uzupełniającego zostało doręczone na adres pełnomocnika, natomiast w zakreślonym terminie wpis ten nie został uiszczony.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że wpis w wysokości 100 zł w sprawie toczącej się pod sygn. akt IV SA/Po 547/18 został uiszczony w dniu 27 kwietnia 2018 r. Do pisma dołączono wydruk potwierdzający uiszczenie wpisu w kwocie 100 zł. Wobec nieuiszczenia wpisu uzupełniającego i niezaskarżenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia uzupełniającego wpisu zasadne było odrzucenie skargi, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - P.p.s.a.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie: art. 227 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne uznanie, iż pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 29 czerwca 2018 r. nie stanowi zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 czerwca 2018 r.; art. 49 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 czerwca 2018 r.; art. 220 § 3 P.p.s.a. poprzez przedwczesne odrzucenie skargi, w sytuacji gdy pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 czerwca 2018 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 214 § 1 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Natomiast norma art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Należy wskazać, że możliwość odrzucenia skargi na podstawie wyżej powołanego przepisu zaistnieje dopiero wtedy, gdy skarżący nie zastosuje się do wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, pod warunkiem że takie wezwanie zostanie do niego skierowane. Stosownie do treści art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 P.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnosząc skargę uiścił w dniu 27 kwietnia 2018 r. wpis sądowy w wysokości 100 zł. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 czerwca 2018 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej r.pr. M. U. do uiszczenia wpisu uzupełniającego od skargi w kwocie 100 zł, stosownie do §2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpis tego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 czerwca 2018 r. i w zakreślonym terminie wpis uzupełniający nie został uiszczony. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego w piśmie z 29 czerwca 2018 r. wskazał, że "wpis w wysokości 100 zł w sprawie toczącej się przed tut. Sądem pod sygnaturą IV SA/Po 547/18 został uiszczony w dniu 27 kwietnia 2018 r.".
Wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu nie można przyjąć, że pismo pełnomocnika skarżącego z 29 czerwca 2018 r. stanowiło zażalenie na wezwanie do uiszczenia uzupełniającego wpisu z 26 czerwca 2018 r. Nie wskazuje na to treść ani forma pisma. Rolą sądu nie jest domyślać się, jakie były intencje autora pisma, zwłaszcza że sporządzone zostało przez profesjonalnego pełnomocnika strony. Nie było zatem żadnych podstaw do uznania, że pismo r.pr. M. U. stanowi zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału. Z jego treści nie wynika, aby r.pr. M. U. kwestionowała wysokość wpisu ustaloną zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z powołaniem się na § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., zgodnie z którym wpis w przedmiotowej sprawie wynosi 200 zł. Pismo pełnomocnika skarżącego jest jedynie informacją, że skarżący uiścił wpis w wysokości 100 zł w dniu 27 kwietnia 2018 r. Jak wynika z akt sprawy, nie uiścił jednak pozostałej kwoty wpisu, mimo prawidłowego i niezakwestionowanego wezwania zawartego w zarządzeniu z 26 czerwca 2016 r. W konsekwencji wywody Sądu pierwszej instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia należy uznać za prawidłowe. Ponieważ skarżący nie uzupełnił brakującego wpisu, skarga podlegała odrzuceniu zgodnie z dyspozycją art. 220 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.