Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 78/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę D.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", gdyż – mimo wezwania – braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Zgodnie z zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 lutego 2016 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków skargi poprzez złożenie 103 jej odpisów oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwania zostały skarżącemu doręczone w dniu 26 lutego 2016 r. Mimo zakreślonego terminu, skarżący przedmiotowych braków skargi nie uzupełnił.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W.G., podnosząc że skarżącego nie stać na uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 500 zł.
W odpowiedzi na zażalenie E.S. i J.K. oświadczyły, iż popierają stanowisko żalącego się.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając wniesione zażalenie, jest zobowiązany z urzędu badać, czy zostało ono wniesione przez strony do tego upoważnione, ponieważ jest to jedna z przesłanek dopuszczalności zażalenia. Wniesione w niniejszej sprawie zażalenie W.G. na postanowienie Sądu odrzucające skargę D.B. podlegało odrzuceniu. Osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, nabywa status uczestnika postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 p.p.s.a.) wyłącznie w przypadku skutecznego wszczęcia postępowania sądowego zainicjowanego skargą innej osoby. Celem postępowania przed sądem administracyjnym jest dokonanie przez ten sąd kontroli działalności administracji publicznej. Co oczywiste, warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy jest skuteczne wszczęcie postępowania sądowego. Do tego z kolei niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, tj. takiej, która nie jest obarczona brakami formalnymi i fiskalnymi, ani nie podlega odrzuceniu z innych przyczyn wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a. W sytuacji, gdy z powodów wyżej wymienionych skarga nie może zainicjować postępowania sądowego, w którym Sąd merytorycznie rozpozna skargę, a więc kiedy skarga podlega odrzuceniu, przyjąć należy, że stosunek procesowy nawiązuje się wyłącznie między skarżącym i organem, którego akt lub czynność jest przedmiotem zaskarżenia, a Sądem. Nie można zatem mówić o powstaniu takiego stosunku w odniesieniu do osoby, o której mowa w art. 33 § 1 p.p.s.a. Osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, nabywa status uczestnika postępowania na prawach strony i związane z tym uprawnienia procesowe (w tym m.in. prawo wnoszenia środków odwoławczych) jedynie wtedy, gdy postępowania to zmierzać będzie do merytorycznego rozpoznania skargi. Odrzucenie skargi jest rozstrzygnięciem formalnym, które w żaden sposób nie wpływa na sytuację prawną osób, które w przypadku jej skutecznego wniesienia byłyby uznane za uczestnika postępowania w myśl art. 33 § 1 p.p.s.a. Są one wprawdzie bezpośrednio zainteresowane rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie można twierdzić, że odrzucenie skargi naruszy interes prawny tych osób (tak: postanowienia NSA z 7.02.2016 r. II OZ 64/17 i z 19.05.2016 r. II OZ 512/16; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Mając zatem na uwadze powyższe wywody stwierdzić należy, że wnoszący zażalenie nie mógł skutecznie kwestionować odrzucenia skargi przez siebie niezłożonej. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.