Uzasadnienie
Skarżący I. R. oraz T. R. wnieśli, sporządzone przez radcę prawnego M. Ł., zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 8 czerwca 2016 r. o odrzuceniu ich skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z 8 marca 2016 r. Pismem z 29 czerwca 2016 r., doręczonym w dniu 4 lipca 2016 r., wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia zażalenia przez dołączenie pełnomocnictwa. W dniu 11 lipca 2016 r. zostało złożone pełnomocnictwo podpisane przez skarżących, w którym nie wskazano, komu zostało ono udzielone.
W tych okolicznościach faktycznych WSA we Wrocławiu postanowieniem z 27 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 37/16, odrzucił zażalenie skarżących na postanowienie tego Sądu z 8 czerwca 2016 r., przyjmując, że skarżący pomimo wezwania nie uzupełnili braku formalnego zażalenia, gdyż nie nadesłali w terminie "właściwie sporządzonego pełnomocnictwa, które dawałoby możliwość uznania, że zażalenie sporządzone przez radcę prawnego M. Ł. zostało sporządzone przez umocowany należycie podmiot". Odnosząc się do złożonego pełnomocnictwa Sąd stwierdził, że nie wskazano w nim, kogo (jaką osobę) skarżący czynią swoim pełnomocnikiem.
W zażaleniu na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, skarżący podnieśli, że brak, którym dotknięte było złożone pełnomocnictwo, można było uzupełnić przez ponowne wezwanie. Zarzucili też Sądowi nadmierny formalizm. Ponadto do zażalenia dołączono pełnomocnictwo, w którym wyraźnie wskazano, że pełnomocnikiem jest radca prawny M. Ł. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie zważył, co następuje.
Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy.
Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji co do tego, że dla ustanowienia konkretnej osoby fizycznej pełnomocnikiem konieczne jest wskazanie jej z imienia i nazwiska w treści pełnomocnictwa. Prawdą jest również, że w tej sprawie skarżący, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, nadesłali pełnomocnictwo, w którym nie zawarli imienia i nazwiska osoby, której udzielają pełnomocnictwa. Jednakże w okolicznościach rozpoznawanej sprawy było też oczywiste, że skarżący wykonali wezwanie do usunięcia braku formalnego zażalenia tyle, że wadliwie, a wada ta była wynikiem oczywistej omyłki. Występują też w rozpoznawanej sprawie okoliczności, które pozwalały na ustalenie, że skarżący tym wadliwie sporządzonym pełnomocnictwem udzielają pełnomocnictwa radcy prawnemu M. Ł. Po pierwsze, radca prawny M. Ł. reprezentował już skarżących w tej sprawie, gdyż miał pełnomocnictwo do sporządzenia w ich imieniu skargi kasacyjnej.
Po drugie, pod zażaleniem na postanowienie WSA we Wrocławiu z 8 czerwca 2016 r. podpisali się skarżący oraz radca prawny M. Ł. Po trzecie, do wadliwie sporządzonego pełnomocnictwa zostały dołączone dowody uiszczenia opłat skarbowych, z których wynika, że opłata ta jest związana z udzieleniem pełnomocnictwa radcy prawnemu M. Ł. W związku z tym w rozpoznawanej sprawie istniały podstawy do przyjęcia, nawet bez dodatkowego wyjaśnienia, że pełnomocnictwo zostało udzielone radcy prawnemu M. Ł. Tym bardziej więc Sąd pierwszej instancji mógł się zwrócić do pełnomocnika skarżących o wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości wynikających z wadliwości złożonego pełnomocnictwa.
W tym stanie sprawy NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż mimo wezwania nie usunięto braków formalnych zażalenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), postanowił jak w sentencji.