Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, powołując się na § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) wezwał skarżące Stowarzyszenie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym i doręczonym na wniosek w kwocie 100 zł w kasie Sądu lub na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni pod rygorem ściągnięcia.
Zażalenie ww. zarządzenie wniosło skarżące Stowarzyszenie, argumentując, że zgłosiło się jako strona do jednej sprawy wywołanej jednym wnioskiem, Sąd zaś podzielił to postępowanie na 19 odrębnych postępowań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.", strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że strony obligowane są do ponoszenia kosztów sądowych stosownie do swojego udziału w postępowaniu, o ile przepisy nie zwalniają ich z tego obowiązku. Dla istnienia ww. obowiązku nie ma znaczenia ilość spraw zainicjowanych przez stronę skarżącą przed Sądem Administracyjnym. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że podstawą do wyodrębnienia z jednego pisma kilku skarg jest ustalenie przez sąd administracyjny czy dane pismo obejmuje zakresem zaskarżenia więcej niż jeden akt administracyjny (decyzje, postanowienia itp.). Podstawą prawną takiego działania Sądu jest art. 57 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg.
Dla powstania kosztów postępowania nie ma natomiast znaczenia ewentualnie podobna treść orzeczeń i ich uzasadnień, ponieważ o odrębności skarg nie decyduje ich zawartość merytoryczna (np. podobna, tożsama), lecz to jaki konkretnie akt administracyjny podlegał zaskarżeniu.
W niniejszej sprawie skarżące Stowarzyszenie wnioskowało o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych; jednak w konsekwencji Sąd I instancji utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy. Natomiast kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony przez skarżące Stowarzyszenie już do wydaniu zaskarżonego zarządzenia, a tym samym nie ma wpływu na ocenę legalności tego zarządzenia.
W tych warunkach zaistniały przesłanki do wezwania skarżącego Stowarzyszenia do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wbrew argumentacji zażalenia zaskarżone zarządzenie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z zasadą wynikającą z art. 199 p.p.s.a. W tej bowiem sprawie nie istniały żadne przesłanki dla uznania, że skarżące Stowarzyszenie powinno być aktualnie zwolnione od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych – w których mieści się także opłata kancelaryjna, co wynika wprost z art. 212 § 1 p.p.s.a. Ponadto art. 234 § 2 p.p.s.a. stanowi, że opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia.
Przepisów art. 220 nie stosuje się. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie, zasadnie więc Przewodniczący Wydziału wezwał skarżące Stwoarzyszenie do uiszczenia należnej opłaty, zaś wydane w tym zakresie zarządzenie w pełni odpowiada prawu, ponieważ stosownie do treści § 2 ww. rozporządzenia opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. W zarządzeniu tym prawidłowo zatem określono wysokość wymaganej kwoty.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.