Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W.S. (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 11 lutego 2019 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania egzekucji administracyjnej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie jednego odpisu skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Brak ten nie został uzupełniony i w związku z tym Sąd I instancji odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Skarżący zarzucił naruszenie "art. 58 § 1 ust. 3" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Skarżący wskazał, że uzupełnił brak formalny w terminie i w związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci pisma skarżącego z 9 kwietnia 2019 r. oraz zwrot kosztów "postępowania odwoławczego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 (błędnie powołanym przez skarżącego jako "ust.
3) p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych. W tej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie zakreślonym wezwaniem Sądu I instancji. Wezwanie do uzupełnienia braków zostało doręczone skarżącemu 8 kwietnia 2019 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. 20). Ustawowy siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków upływał zatem 15 kwietnia 2019 r. Skarżący nie nadesłał odpisu skargi, a więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był zobowiązany odrzucić skargę.
Zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest załączona do zażalenia kopia pisma skarżącego datowana na dzień "9 kwietnia 2018 r.", z którego treści wynika, że skarżący w odpowiedzi na wezwanie z 4 kwietnia 2019 r. przesyła odpis skargi z 18 marca 2019 r. Pismo zostało zaadresowane do Sądu I instancji, jednak w żaden sposób z niego nie wynika, że zostało przesłane lub złożone osobiście w Sądzie. Z tego powodu pismo to nie mogło nawet uprawdopodobnić, że skarżący rzeczywiście przesłał żądany odpis skargi do Sądu w zakreślonym terminie.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.