Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 778/15, odrzucił zażalenie K. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II tego Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r.
W uzasadnieniu Sąd przywołał treść art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) i wskazał, że w przypadku zaskarżenia jednym pismem więcej niż jednego aktu lub czynności albo bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przewodniczący zarządza rozdzielenie skarg. Przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na takie zarządzenie toteż jako niedopuszczalne w myśl art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. i art. 198 P.p.s.a. podlega ono odrzuceniu. Z uwagi na to, że nie podlega ono zaskarżeniu nie ma konieczności sporządzania jego uzasadnienia.
W dniu 15 lutego 2016 r. wpłynęło do Sądu pismo E. C., w którym podnosi ona kwestię rzekomego nie uznania przez Sąd udzielonego przez nią dla K. K. pełnomocnictwa z dnia 25 listopada 2013 r. (k. 25). Domaga się podania podstaw prawnych takiego działania Sądu. W treści tego pisma brak jest jakiegokolwiek stwierdzenia, że pismo to kwestionuje zasadność postanowienia Sądu z dnia 4 lutego 2016 r.
Przewodniczący Wydziału w zarządzeniu z dnia 17 lutego 2016 r. zakwalifikował to pismo jako zażalenie i nadał mu dalszy bieg. Sąd wezwał stronę do usunięcia braków formalnych zażalenia oraz do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 4 lutego 2016 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 sierpnia 2016 r. zażalenie zostało przekazane do rozpoznania przez NSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie zażaleniowe wywołane pismem E. C. z dnia 15 lutego 2016 r. (k.
- 53) należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: "P.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w pkt od 1 do 10 tego przepisu.
Zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia (art. 194 § 3 P.p.s.a.).
Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem niewskazanie przedmiotu zaskarżenia wprost w składanym piśmie procesowym nie stanowi przesłanki do odrzucenia takiego pisma jako środka odwoławczego, jeśli z treści tego pisma można jednoznacznie wnioskować o żądaniach strony co do wydanego uprzednio przez Sąd postanowienia czy zarządzenia. Wówczas to właśnie analiza treści pisma pozwala stwierdzić czy mamy do czynienia ze środkiem odwoławczym czy też jedynie z pismem do Sądu, które w istocie nie inicjuje żadnego postępowania odwoławczego np. służy wyjaśnieniu pewnych niezrozumiałych dla strony uczestniczącej w postępowaniu bez fachowego przedstawiciela czynności procesowych (art. 6 P.p.s.a.).
Jeśli analiza pisma strony w postępowaniu sądowym nie pozwala ustalić jaka była rzeczywista intencja strony przy składaniu tegoż pisma, to Sąd powinien wezwać stronę do sprecyzowania swego żądania, a nie kwalifikować je jako środek odwoławczy.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Odnosząc powyższe rozważania do realiów sprawy stwierdzić należy, że uznanie przez WSA w Białymstoku pisma E. C. z 15 lutego 2016 r. (k.
53) za zażalenie było niezasadne. W żadnym miejscu tego pisma autorka nie podnosi, że kwestionuje postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. Z treści tego pisma wynika jednoznacznie, że domaga się wyjaśnienia w trybie art. 6 P.p.s.a. dlaczego i na jakiej podstawie prawnej pełnomocnictwo do reprezentowania jej przed sądem udzielone K. K. w dniu 25 listopada 2013 r., złożone do akt sprawy, nie zostało uznane za prawidłowe. Tym samym zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 lutego 2016 r. uznające ww. pismo za zażalenie było wadliwe. Oczywiście za takie należy też uznać dalsze czynności procesowe zmierzające do rozpoznania tego zażalenia.
Na marginesie wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, pełnomocnictwo od E. C. dla K. K. zostało uznane za prawidłowe i skuteczne na potrzeby reprezentacji w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Świadczy o tym np. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 kwietnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia, gdzie wzywanym jest pełnomocnik E. C. K. K (k. 76).
W tym stanie sprawy NSA stwierdza, że postępowanie zażaleniowe wywołane pismem E. C. z dnia 15 lutego 2016 r. z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, w szczególności zaskarżenia nim postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 778/15, należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.