Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 778/15, odrzucił zażalenie S. M. C. na postanowienie tego Sądu z dnia 4 marca 2016 r. o odrzuceniu jej skargi w sprawie ze skargi K. K., E. C., S. M C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w akcie własności ziemi.
Sąd wskazał, że S. M. C składając zażalenie na postanowienie z dnia 4 marca 2016 r., odrzucające jej skargę pomimo uprzedniego wezwania przez Sąd do usunięcia braków formalnych zażalenia (brak 2 odpisów zażalenia i wpisu od zażalenia) w wyznaczonym siedmiodniowym terminie nie usunęła braku fiskalnego zażalenia, co skutkowało odrzuceniem wniesionego zażalenia na zasadzie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako P.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli K. K., E. C. i S. M. C. nie podnosząc żadnego zarzutu pod adresem kwestionowanego postanowienia. Zaskarżając je zawnioskowali o "rozszerzenie zarzutów w zakresie prawa procesowego oraz materialnego przeciwko WSA (sędzia Anna Sobolewska-Nazarczuk i sędzia Elżbieta Trykoszko)". Zażądali pozytywnego uwzględnienia wszystkich czynności procesowych, czynności prawnych w ramach toczących się postępowań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem oceny NSA w niniejszym postępowaniu wywołanym zażaleniem skarżących jest prawidłowość wydania przez WSA w Białymstoku postanowienia z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 778/15, którym odrzucono zażalenie S. M. C. na postanowienie z dnia 4 marca 2016 r. odrzucające jej skargę.
Zdaniem NSA, Sąd I instancji w skarżonym postanowieniu z dnia 19 maja 2016 r. prawidłowo uznał, że zażalenie wniesione przez S. M. C. na postanowienie z dnia 4 marca 2016 r., z uwagi na brak dokonania wpisu od zażalenia w wyznaczonym tego terminie powoduje zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. orzeczenie o odrzuceniu takiego zażalenia.
Nie ulega wątpliwości, że wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono żalącej się 7 marca 2016 r. (zpo k.
74) i w terminie do 14 marca 2016 r. nadesłano jedynie odpisy zażalenia a nie uiszczono wpisu. W tych okolicznościach Sąd I instancji nie miał podstaw by nadać zażaleniu dalszy bieg i musiał zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucić wniesiony środek odwoławczy z uwagi na jego braki fiskalne.
Skarżący w zażaleniu na postanowienie z dnia 19 maja 2016 r. (k. 100) poza wskazaniem tego postanowienia jako przedmiotu zaskarżenia nie podnieśli ani jednego zarzutu, który wskazywałby na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia. Wskazano jedynie na konieczność "rozszerzenia zarzutów w zakresie prawa procesowego oraz materialnego przeciwko WSA (sędzia Anna Sobolewska-Nazarczuk i sędzia Elżbieta Trykoszko)".
Nie wiadomo też jak należy rozumieć żądanie "pozytywnego uwzględnienia wszystkich czynności procesowych, czynności prawnych w ramach toczących się postępowań". NSA rozpoznając zażalenie nie może domyślać się co w skarżonym postanowieniu zdaniem skarżących jest niewłaściwe. Powinni oni sformułować zarzuty tak aby możliwe było dokonanie oceny kwestionowanego postanowienia pod tym kątem. Zaniechanie tego obowiązku uniemożliwia dokonanie kontroli postanowienia Sądu I instancji i przesądza o odmowie uwzględnienia zażalenia.
Art. 194 § 3 P.p.s.a. stanowi wyraźnie, że zażalenie ma spełniać wymogi dla pisma procesowego wskazane w art. 46 i 47 P.p.s.a. a nadto zawierać wskazanie skarżonego postanowienia, żądanie zakresu jego uchylenia oraz zwięzłe uzasadnienie (zarzutów). W niniejszej sprawie zabrakło wskazania w czym upatruje się wadliwości postanowienia z 19 maja 2016 r. Poziom ogólności sformułowań użytych w zażaleniu uniemożliwił Sądowi ocenę postanowienia pod kątem zarzutów skarżących. W istocie nie można z zażalenia wywieść jakie przepisy prawa procesowego czy materialnego zostały przez Sąd I instancji naruszone. Tym samym NSA poddał postanowienie kontroli legalności w oparciu o przepisy znajdujące zastosowanie w okolicznościach sprawy i nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych uchybień.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.