Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 931/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz zwrócił skarżącemu kwotę 500 zł uiszczone tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Jako przyczynę odrzucenia skargi Sąd wskazał nieuzupełnienie jej braków formalnych, w postaci ośmiu jej odpisów i wpisu sądowego, w terminie. Wskazał, iż skarżący został wezwany do uzupełnienia braków w dniu 30 września 2016 r., a ich uzupełnienie nastąpiło dopiero 10 października 2016r. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia w całości ze względu na naruszenie przepisów art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że uzupełnił braki formalne skargi w terminie, tj. w dniu 10 października 2016 r. Korespondencję z Sądu zawierającą wezwanie do uzupełnienia tych braków w terminie siedmiu dni otrzymał bowiem w dniu 3 października 2016 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie przedmiotowa skarga została przez Sąd odrzucona na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy. Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W przypadku skargi od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega ona odrzuceniu przez sąd (§ 3 art. 220 p.p.s.a.).
Natomiast norma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Niewątpliwie takim brakiem formalnym uzasadniającym odrzucenie skargi jest brak odpisów tego pisma, który nie został usunięty, mimo że wezwanie do usunięcia tego braku zostało stronie doręczone, a ustawowy termin do usunięcia tego braku upłynął bezskutecznie. Powyższy pogląd znajduje oparcie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13, który przyjął, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd".
Z akt niniejszej sprawy wynika, że na mocy zarządzeń z dnia 15 września 2016 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków skargi poprzez złożenie ośmiu jej odpisów oraz uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu i wezwanie, pismem z dnia 16 września 2016 r., do złożenia odpisów skargi, została skarżącemu doręczona w dniu 30 września 2016 r. Obok tej daty na potwierdzeniu odbioru widnieje podpis skarżącego (patrz: potwierdzenie odbioru – k. 16).
Zatem prawidłowo Sąd pierwszej instancji ustalił datę doręczenia skarżącemu przesyłki. W tej sytuacji siedmiodniowy termin rozpoczął swój bieg w dniu 1 października 2016 r. i zakończył w dniu 7 października 2016 r. A zatem trafnie wskazano, że skarżący uzupełnił braki już po upływie ustawowego terminu do ich usunięcia. Zaś uzupełnienie braków skargi po terminie nie odnosi żadnego skutku, co upoważniało Sąd pierwszej instancji do jej odrzucenia.
Dlatego też, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.