Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem datowanym na "6 listopada 2022 r.", sygn. akt II SA/Kr 852/22, odrzucił zażalenie J. J. na postanowienie tego Sądu z dnia 16 listopada 2022 r., o ww. sygnaturze akt.
Sąd podał, że w niniejszej sprawie stosownie do zarządzenia z dnia 24 kwietnia 2023 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 10 lutego 2023 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 16 listopada 2022 r., w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to zostało prawidłowo doręczone 6 maja 2023 r. Wpis sądowy nie został uiszczony.
Sąd uznał, że skoro skarżący nie uiścił należnego wpisu w terminie, należało odrzucić zażalenie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ("Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.", zwana dalej: "p.p.s.a.").
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest zasadne, aczkolwiek z innych przyczyn niż w nim podniesione.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535) od zażalenia pobiera się wpis stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika, że zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma (zażalenia). Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to przedmiotowo-podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 p.p.s.a. i następne).
W niniejszej sprawie skarżący nie jest zwolniony z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z mocy przepisów powołanej wyżej ustawy i nie został zwolniony z tego obowiązku na podstawie orzeczenia sądu.
Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 25 kwietnia 2023 r., w wykonaniu zarządzenia z dnia 24 kwietnia 2023 r., został wezwany do "wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 10 lutego 2023 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych od zażalenia na postanowienie z dnia 16 listopada 2022 r.". W ww. piśmie wskazano też, że "nieuiszczenie wpisu sądowego we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie zażalenia (art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.). Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 maja 2023 r.
Zauważyć należy, że Sąd Wojewódzki podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie nie dostrzegł, że w wezwaniu z dnia 25 kwietnia 2023 r., ani w zarządzeniu z dnia 24 kwietnia 2023 r., nie został zakreślony termin na wykonanie prawomocnego zarządzenia z dnia 10 lutego 2023 r. To, że w zarządzeniu z dnia 10 lutego 2023 r. został zakreślony 7-dniowy termin na wykonanie wezwania nie oznacza, że termin ten rozciąga się także na wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia. Z treści zarządzenia z dnia 10 lutego 2023 r. wynikało, że "wymienioną kwotę należy uiścić (...) w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia zażalenia". Przy piśmie z dnia 25 kwietnia 2023 r. nie doręczono skarżącemu zarządzenia o wpisie, lecz jedynie wezwano do wykonania prawomocnego zarządzenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedwcześnie Sąd I instancji odrzucił zażalenie, uznając, że skarżący nie uiścił należnego wpisu w terminie. Rzeczą Sądu I instancji po zwrocie akt sprawy z NSA będzie ponowienie zarządzenia w przedmiocie wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia wraz z zakreśleniem terminu na jego wykonanie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 1 sentencji postanowienia, w oparciu o art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a., sprostował zaskarżone postanowienie, z uwagi na błędne wskazanie przez Sąd I instancji daty (roku) wydania postanowienia, co można jednoznacznie stwierdzić na podstawie chronologii zdarzeń w sprawie.