Uzasadnienie
H.T.R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Rady Miasta P.: z dnia [...] marca 2017 r., nr [...]oraz z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]w przedmiocie miejscowego zagospodarowania przestrzennego.
W dniu 25 lipca 2017 r. Przewodniczący II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie II SA/Lu 703/17 wyłączył do odrębnego postępowania w części dotyczącej skargi na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] i wpisał do rep. SA pod kolejny numer.
Zarządzeniem z dnia 25 lipca 2017 r. Przewodniczący II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał skarżącą H.T.R. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł od skargi na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]. Jako podstawę wezwania Przewodniczący Wydziału wskazał art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) i § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193).
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosła H.T.R. podnosząc, że zaskarżone zarządzenie nie zawiera uzasadnienia.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie jest dla niej zrozumiałym, dlaczego do jednej złożonej do Sądu skargi z dnia 19 czerwca 2017 r., Sąd wezwał dwoma odrębnymi wezwaniami do uiszczenia wpisu sądowego (tj. 2x300 zł) w dwóch sygnaturach, dzieląc skargę na dwa różne postępowania w różnych sygnaturach. Zdaniem skarżącej takiego działanie stwarza dla niej barierę finansową, ponieważ obie opłaty od wpis dotyczą jednej skargi, nie są jasne, przejrzyste i zrozumiałe w świetle prawa. Wniosła o uwzględnienie jednego wpisu od skargi do WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Chybiony jest zarzut braku uzasadnienia zarządzenia. Sąd I instancji wskazał, że podstawą prawną uiszczenia wpisu sądowego stanowi art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku braku opłaty, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (...).
Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia prawidłowo wskazał również, że podstawą prawną wysokości ustalonego wpisu stanowi § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193), który stanowi, że wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej- kwotę 300 zł.
Zatem zaskarżone zarządzenie zawiera niezbędny zakres uzasadnienia, jest prawidłowe i wbrew twierdzeniom skarżącej, treść wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi jest jasna, jednoznaczna i precyzyjna.
Skarżąca podnosi, że niezrozumiałym jest wezwanie do uiszczenia dwóch opłat sądowych po 300 zł od skargi złożonej do Sądu w jednym piśmie i w konsekwencji rozdzielenie tej jednej skargi na dwa różne postępowania, dwie sygnatury i dwie opłaty.
Należy skarżącej wyjaśnić, że podstawą prawną takiego działania Sądu jest art. 57 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt (...) przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Przewodniczący ma więc obligatoryjny obowiązek rozdzielenia spraw każdorazowo, gdy strona w jednym piśmie do Sądu zaskarży kilka aktów. Zatem Sąd w sprawie II SA/Lu 703/17 zobowiązany był do rozdzielnia skargi, w której skarżąca zaskarżyła dwie uchwały Rady Miasta P. i skardze w niniejszej sprawie nadano nową, odrębną sygnaturę.
W konsekwencji rozdzielenia tych spraw Sąd zobowiązany był do wezwania skarżącej do uiszczenia indywidualnych opłat w każdej odrębnej sprawie sądowoadministracyjnej. W okolicznościach sprawy Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od każdej ze skarg w oparciu o przepis art. 220 §1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 3 p.p.s.a.
Na marginesie należy wskazać, że skarżąca bezpodstawnie twierdzi, że takie działanie Sądu stwarza barierę finansową, albowiem jedynym przypadkiem, gdy wpis nie musi zostać uiszczony przez stronę wnoszącą pismo jest sytuacja, gdy przyznano stronie prawo pomocy. Jak wynika z akt sprawy, strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego i wniosek ten zostanie rozpoznany przez Sąd I instancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.