Uzasadnienie
Postanowieniem z 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 117/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną M. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 117/10 w sprawie ze skarg M. P. oraz Z. B. na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 7 lipca 2009 r. nr LVIII/757/V/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że dwóch skarżących ustanowiło jednego pełnomocnika z wyboru (dwie sprawy z dwóch skarg zostały połączone do wspólnego rozpoznania).
Pismem z 1 lipca 2010 r. pełnomocnik złożył w imieniu skarżącego Z. B. wniosek o doręczenie odpisu wyroku z dnia 23 czerwca 2010 r. z uzasadnieniem, a następnie złożył dwie skargi kasacyjne: w imieniu Z. B. oraz M. P. Odrzucając skargę kasacyjną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że nie jest dopuszczalne złożenie skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, który nie podlega obowiązkowi uzasadnienia z urzędu, bez uprzedniego złożenia wniosku o jego uzasadnienie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie, M. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 173 § 2 oraz 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), poprzez ich błędną interpretację i w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżącemu M. P. nie doręczono odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2010 r., a także naruszenie przepisu art. 67 § 5 w zw. z art. 76 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że skarżącemu M. P., reprezentowanemu przez pełnomocnika, nie doręczono skutecznie odpisu wyroku z 23 czerwca 2010 r.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Zdaniem wnoszącego zażalenie, "przepisy art. 173 § 2 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a. nie przewidują, aby warunkiem uzależniającym istnienie prawa strony do wniesienia skargi kasacyjnej było samo złożenie wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia wraz z jego uzasadnieniem, ale zasadnicze znaczenie dla tej kwestii będzie miało to, czy i w jakim terminie stronie doręczony został odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem".
Powołując treść art. 67 § 5 p.p.s.a. wskazano, że doręczenie pełnomocnikowi Z. B. oraz M. P. odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem należy uznać za skuteczne w stosunku do obu tych skarżących. Bez względu na ocenę, czy wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia został złożony w imieniu jednego, czy dwóch skarżących, pełnomocnikowi zostałby doręczony tylko jeden egzemplarz wyroku z uzasadnieniem, zgodnie z art. 76 § 1 p.p.s.a.
Pełnomocnik był w pełni uprawniony do złożenia jednego wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem tym bardziej, że dwie sprawy połączono do wspólnego rozpoznania i wydano jeden wyrok. Podkreślono, że podstawową funkcją przepisów art. 173 § 2 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a. jest wyznaczenie stronom postępowania odpowiedniego terminu na zapoznanie się z uzasadnieniem wydanego wyroku bez zbędnego przedłużania postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie strona miała możliwość zapoznania się z uprzednio doręczonym temu pełnomocnikowi uzasadnieniem, a następnie prawidłowo wniosła skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z brzmienia art. 177 § 1 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna nie może być skutecznie wniesiona bez uprzedniego wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Skarga taka jako przedwczesna, jest niedopuszczalna. Oznacza to, że osoba, która nie wystąpiła o uzasadnienie orzeczenia, nie może skutecznie wnieść skargi kasacyjnej nawet w sytuacji, gdy orzeczenie to zostało uzasadnione na wniosek strony przeciwnej i jej doręczone (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2010 r., komentarz do art. 177, teza 2, s. 436).
Pomimo połączenia spraw do wspólnego rozpoznania, nie można uznać, że uprawnienia czy obowiązki skarżących związane z zaskarżoną uchwałą są wspólne. Odrębne interesy skarżących w sprawie powodują nie tylko obowiązek uiszczenia odrębnych wpisów sądowych, ale także odrębnych opłat kancelaryjnych, nawet w przypadku, gdy skarżący reprezentowani są przez jednego pełnomocnika.
Z tych względów, pełnomocnik w pismach procesowych był obowiązany dokładnie wskazać, w imieniu którego ze skarżących aktualnie występuje. Tak było w przypadku skarg, a następnie w przypadku wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Tym samym, występowanie przez pełnomocnika z wnioskiem o doręczenie wyroku z uzasadnieniem tylko w imieniu Z. B. było jednoznaczne, zwłaszcza że uiszczono tylko jedną opłatę kancelaryjną (dodatkowo, w tytule przelewu wyraźnie zaznaczono tylko jednego skarżącego, k. 90), w przeciwieństwie np. do dwóch wpisów od skargi kasacyjnej.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje ogólna zasada skargowości, sąd nie miał więc podstaw, żeby jasno sformułowany wniosek potraktować rozszerzająco, co jest tym bardziej uzasadnione, że w sprawie występował profesjonalny pełnomocnik. Powoływanie w zażaleniu art. 76 § 1 p.p.s.a. nie jest istotne dla niniejszych rozważań, ponieważ znalazłby on zastosowanie dopiero po złożeniu przez pełnomocnika stosownego wniosku obejmującego dwóch skarżących.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak sentencji.