Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 644/13, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2013 r. nr 905/2013 w sprawie ze skargi Gminy Nowa Ruda na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2013 r. nr 905/2013 w przedmiocie nakazu opróżnienia budynku mieszkalnego wielorodzinnego w terminie natychmiastowym oraz umieszczenia na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie jego użytkowania, a także wykonania doraźnego zabezpieczenia tylnej wybrzuszonej ściany budynku poprzez jego podparcie.
W uzasadnieniu Sąd podał, że Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r. nr 905/2013 nakazał Gminie Nowa Ruda, D.N., U.G., N.K. i M.K. opróżnienie budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego we W. nr... w terminie do dnia 15 lipca 2013 r. oraz zarządził umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie jego użytkowania, a także wykonanie doraźnego zabezpieczenia tylnej wybrzuszonej ściany budynku poprzez jego podparcie w terminie do dnia 31 sierpnia 2013 r.
W skardze Gminy Nowa Ruda do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, a w razie jego nieuwzględnienia, o rozpatrzenie tego wniosku przez sąd. W skardze podniesiono wobec decyzji DWINB zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego, a dodatkowo wskazano, że skarżąca miała tylko 12 dni kalendarzowych na realizację obowiązku opróżnienia lokalu, co uniemożliwiło Gminie Nowa Ruda zapewnienie lokali zamiennych. Stwierdzono, że przesunięcie terminu opróżnienia budynku do dnia 30 listopada 2013 r. umożliwi sprawną realizację nałożonego obowiązku.
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu postanowieniem z dnia 5 września 2013 r. nr 1238/2013 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, mając na względzie treść art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a. stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem sądu, wniosek zawarty w skardze Gminy Nowa Ruda do sądu administracyjnego pozbawiony jest uzasadnienia. Wszystkie argumenty przywołane w skardze dotyczą w zasadzie prawidłowości czy też legalności zaskarżonej decyzji, natomiast nie odnoszą się do kwestii tego, czy jej wykonanie spowoduje możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub też wywoła trudne do odwrócenia skutki. Również kwestia tego, że na wykonanie zaskarżonej decyzji skarżąca miała tylko 12 dni nie może być uznana za podlegającą rozpoznaniu przy ocenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Jednocześnie Sąd podkreślił, że ocena sądu co do wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu nie wiąże sądu w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zastrzeżenia wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie sądu na etapie merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Gmina Nowa Ruda wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Tylko uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Natomiast argumentacja zawarta w zażaleniu również jedynie ogólnikowo wskazuje na możliwość wyrządzenia szkody.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.