Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu B. L. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 kwietnia 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję w kwocie 200 zł oraz uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie siedmiu odpisów skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia oraz wezwanie zostało wysłane na adres podany w skardze. Przesyłka została doręczona w dniu 27 kwietnia 2016 r., zatem termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 4 maja 2016 r.
W piśmie z dnia 10 maja 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi i uzupełnienia jej braków formalnych, wskazując, że przesyłka zawierająca wezwanie oraz odpis zarządzenia została wysłana na adres wskazany w skardze, który nie jest jego adresem zamieszkania, lecz firmy, której jest reprezentantem i prezesem zarządu. Doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 27 kwietnia 2016 r., podczas jego nieobecności w firmie z uwagi na wyjazd służbowy (od 25 do 28 kwietnia 2016 r.). Następnie skarżący podał, że przebywał na urlopie wypoczynkowym od dnia 29 kwietnia 2016 r. do dnia 3 maja 2016 r. Przedmiotowe wezwanie oraz odpis zarządzenia otrzymał w dniu powrotu do pracy, tj. 4 maja 2016 r. Sekretariat firmy, pod adres której korespondencja została doręczona, i który pokwitował jej odbiór nie jest upoważniony do odbioru korespondencji i otwierania prywatnej korespondencji adresowanej na imię i nazwisko członków zarządu, a więc doręczenie przedmiotowej przesyłki nie było prawidłowe.
Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący dołączył polecenie wyjazdu służbowego w okresie od dnia 25 do dnia 26 kwietnia 2016 r. i od dnia 26 do dnia 28 kwietnia 2016 r. oraz wniosek o urlop wypoczynkowy od dnia 29 kwietnia do dnia 2 maja 2016 r., uiścił wymagany wpis od skargi oraz nadesłał jej odpisy.
Odmawiając przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia jej braków formalnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), jednakże ocena okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku doprowadziła Sąd do przekonania, że żądanie przywrócenia terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi było niezawinione. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał się należytą starannością przy prowadzeniu swoich spraw. Okoliczność wyjazdu służbowego w dniach od 25 do 28 kwietnia 2016 r., a następnie przebywania na urlopie wypoczynkowym w okresie od dnia 29 kwietnia do 3 maja 2016 r. nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia podejmowanie czynności w postępowaniu sądowym.
Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy wyjazd skarżącego nie jest wywołany zaistnieniem nagłych, niemożliwych do przewidzenia zdarzeń, lecz wynika z wcześniejszych planów, co do formy spędzenia wolnego czasu. Zatem nie może być uznany za zasadny argument skarżącego, że niedochowanie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi było niezawinione, bo spowodowane wyjazdem służbowym, a następnie przebywaniem na urlopie i niemożnością samodzielnego odebrania przesyłki. Nie są to okoliczności wyłączające winę skarżącego w niedochowaniu terminu. Wskazując na powyższe, Sąd pierwszej instancji uznał, że nie sposób przyjąć, że skarżący nie ponosi winy za uchybienie terminu, bowiem nie wykazał, że dołożył wszelkich możliwych działań, by dokonać czynności w przewidzianym do tego terminie.
Nadto Sąd zauważył, że skarżący we wniosku o przywrócenie terminu podał, że przesyłka została mu doręczona w dniu 4 maja 2016 r., a był to ostatni dzień na uiszczenie wpisu od skargi oraz uzupełnienie braków formalnych skargi. Zatem przy dochowaniu należytej staranności skarżący mógł po powrocie z urlopu, tj. w dniu 4 maja 2016 r., dokonać w ustawowym terminie czynności, której uchybił. Ponadto skarżący nie wykazał, z jakich przyczyn nie dokonał tych czynności w ostatnim dniu zakreślonego terminu. Odwołując się z kolei do przepisu art. 46 § 2 P.p.s.a. Sąd prawidłowo kierował korespondencję do skarżącego na adres wskazany w skardze.
Co więcej, mimo zarzutu, że korespondencja jest kierowana na adres podany w skardze, który jest adresem firmy, to jak zauważył Sąd, skarżący nadal posługuje się tym adresem, podając go chociażby we wniosku o przywrócenie terminu.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył B. L., zarzucając mu błędne zastosowanie art. 86 § 1 P.p.s.a. i brak przywrócenia terminu w sytuacji istnienia uzasadnionych ku temu podstaw oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że doręczenie wezwania do uzupełnienia skargi było nieprawidłowe i nie można z nim wiązać skutków doręczenia, bowiem firma której skarżący jest wspólnikiem i członkiem zarządu nie jest podmiotem upoważnionm przez skarżącego do odbioru korespondencji. Nadto okoliczność, że przesyłka została doręczona skarżącemu ostatniego dnia terminu do uzupełnienia braków nie przesądza o jego winie w niedochowaniu terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek ten powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadność tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie to było niezawinione. Trafnie przy tym eksponował w zaskarżonym postanowieniu Sąd fakt doręczenia skarżącemu wezwania na adres wskazany (i w dalej wskazywany) w skardze oraz to, że uzyskał on wiedzę o treści wezwania w ostatnim dniu terminu do uzupełnienia braków skargi, a więc mógł realnie wykonać kierowanego do niego wezwanie. Jego zaniechanie – bez wskazania na obiektywne okoliczności uniemożliwiające uzupełnienie tych braków – świadczy, że było zawinione.
Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.