Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Po 469/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wyłączenia sędziów [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] przyjmując, że skarżąca M. E. we wniosku o wyłączenie wyżej wymienionych sędziów nie wykazała, że w konkretnej sprawie i w świetle całego stanu faktycznego zaistniały okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości, co do bezstronności wymienionych sędziów. W ocenie Sądu pierwszej instancji zgłoszony we wniosku skarżącej zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji i domaganie się rozpoznania sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd nie spełnia ustawowych przesłanek skutkujących wyłączeniem sędziego na wniosek strony.
Ponadto każdy z sędziów o wyłącznie, których wniosła skarżąca złożył oświadczenie, że między nim, a którąkolwiek ze stron niniejszego postępowania nie zachodzi jakikolwiek stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości, co do bezstronności sędziego oraz brak jest innych okoliczności mogących wpływać na ocenę bezstronności a skarżąca nie powołała żadnych konkretnych faktów czy okoliczności, które kwestionowałyby treść tych oświadczeń.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła skarżąca żądając jego uchylenia w całości i zarzucając mu, że wydane zostało z naruszeniem art. 20 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej "ppsa". W ocenie skarżącej przepis art. 20 § 3 ppsa obligował skład orzekający, który wydał zaskarżone postanowienie do niepodejmowania żadnych czynności w sprawie w tym i do wydania zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 20 § 3 ppsa dotyczy sędziów objętych wnioskiem o wyłączenie. Uprawnia on tych sędziów do podejmowania w sprawie, w której wniesiono o ich wyłączenie jedynie czynności niecierpiących zwłoki. Zaskarżone postanowienie wydane została zaś przez skład orzekający, którego nie tworzyli sędziowie objęci wnioskiem skarżącej o wyłączenie. Dlatego nie można przyjąć, aby wydając zaskarżone postanowienie naruszono przepis art. 20 § 3 ppsa.
Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył również przepisów normujących podstawy wyłączenia sędziego na wniosek. Stosownie do unormowania art. 19 ppsa w związku z art. 20 § 1 ppsa sąd wyłącza sędziego na wniosek strony, jeżeli uprawdopodobni ona, że między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości, co do bezstronności sędziego. Żądanie wyłączenia sędziego opierać się musi na konkretnej przyczynie uprawdopodobnionej poprzez powołanie okoliczności lub dowodów wskazujących na istnienie tej przyczyny. Przyczyna wyłączenia musi mieć postać konkretnych faktów, które mogłyby wywołać wątpliwości, co do bezstronności sędziego. Osobiste przeświadczenie skarżącej o działaniu sędziego naruszającym jej prawo do sprawiedliwego i jawnego procesu i rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd nie uzasadnia wniosku o wyłączenie.
Skarżąca wnosząc o wyłączenie Sędziów [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] nie uprawdopodobniła, aby pomiędzy wymienionymi Sędziami a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodził stosunek osobisty, tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości, co do ich bezstronności. Przyczyny wyłączenia nie uprawdopodabnia, bowiem podniesiony we wniosku o wyłączenie zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji, gdyż jest ona nazbyt ogólny i nie wskazuje na konkretne fakty, które dowodziłyby braku bezstronności.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł, jak w sentencji.