Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 r., II SA/Wr 157/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (zwany dalej "WSA") odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego na postanowienie prostujące z urzędu błąd pisarski w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bezodpływowego osadnika ścieków oraz niezbędnej infrastruktury.
W uzasadnieniu wskazano, że w reakcji na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi D. W. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku podała, że nie stać jej na pokrycie kosztów postępowania i walkę z bezprawiem i korupcją. Dalej skarżąca oświadczyła, że gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z mężem, a ich łączny miesięczny dochód wynosi 2738 zł i pochodzi wyłącznie z otrzymywanych emerytur. Wskazała też, że jest współwłaścicielką nieruchomości położonej we wsi N., oznaczonej jako działki nr [...] i [...] o pow. 2488 m2.
Referendarz sądowy wezwał wnioskodawczynię do sprecyzowania i udokumentowania w terminie 7 dni danych dotyczących jej dochodów, zobowiązań i miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem siebie i domu, a także wyjaśnienia m. in. czy korzysta z pomocy osób trzecich, i w jakiej wysokości byłaby w stanie uiścić wpis sądowy.
W odpowiedzi na powyższe wnioskodawczyni złożyła wniosek o wyłączenie referendarza sądowego. WSA postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014 r. oddalił ten wniosek. Na postanowienie to skarżąca wniosła zażalenie i została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia (wezwanie doręczono w dniu 23 lipca 2014 r.).
W dniu 7 lipca 2014 r. do akt wpłynęło pismo skarżącej, w którym skarżąca podała, że: "z ostrożności procesowej opłacam sprawę do zarządzenia o wpis, bowiem oszukuje mnie sąd. Podtrzymuję wniosek o pomoc". W dniu 7 lipca 2014 r. skarżąca uiściła kwotę 100 zł z tytułu "opłaty sądowej".
Pismem z dnia 10 lipca 2014 r. wezwano skarżącą do wyjaśnienia, czego dotyczy owa opłata sądowa. Skarżąca żądanych wyjaśnień nie udzieliła. Przewodniczący Wydziału II zarządził w dniu 13 sierpnia 2014 r. zaliczenie uiszczonej opłaty na poczet wpisu sądowego od skargi.
W dniu 14 lipca 2014 r. skarżąca wniosła o wyłączenie od orzekania wszystkich sędziów WSA.
Odmawiając przyznania D. W. prawa pomocy we wnioskowanym zakresie WSA wskazał, że dane zawarte we wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy są na tyle ogólnikowe i niepełne, że nie pozwalają na ocenę sytuacji majątkowej skarżącej, więc nie można stwierdzić, czy rzeczywista sytuacja majątkowa skarżącej uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. Skarżąca zignorowała wezwanie referendarza i nie przedstawiła wiarygodnych dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową. Tymczasem podany dochód gospodarstwa domowego skarżącej na poziomie 2738 zł - w przekonaniu Sądu - jest wystarczający na pokrycie kosztów niniejszego postępowania. Brak informacji o kosztach utrzymania skarżącej nie pozwala na dywagowanie, na jakim poziomie kształtują się możliwości płatnicze skarżącej.
To jednak, co skarżąca ujawniła we wniosku o przyznanie prawa pomocy, podlega ocenie Sądu i prowadzi do przyjęcia, że skarżąca nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sąd ocenił również, że skoro sytuacja materialna wnioskodawczyni nie uzasadnia zwolnienia jej z kosztów sądowych w całości z powodu ubóstwa, to nie są również spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Innymi słowy, brak jest podstaw, aby kredytować działalność profesjonalnego pełnomocnika skarżącej ze środków publicznych.
Wnosząc zażalenie D. W. zaskarżyła ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie albo zmianę, wskazując, że jest one niesprawiedliwe i rażąco narusza prawo. D. W. przedstawiła także swoje subiektywne, nieuzasadnione niczym zarzutu co do niesprawiedliwości i stronniczości sędziego Haliny Kremis i ogólnie wymiaru sprawiedliwości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesione zażalenie podlega odrzuceniu jako wniesione po terminie.
Zgodnie z treścią art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami - zwanej dalej "ppsa") zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W sytuacji, gdy zażalenie zostanie wniesione po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, to na mocy art. 178 w związku z art. 197 § 2 ppsa winno zostać przez wojewódzki sąd administracyjny odrzucone jako spóźnione. Natomiast obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynikającym z art. 180 w związku z art. 197 § 2 ppsa, jest odrzucenie zażalenia, które winno być odrzucone przez wojewódzki sąd administracyjny.
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt, postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 14 sierpnia 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy zostało doręczone skarżącej w dniu 10 września 2014 r. (potwierdzenie odbioru - k. 108), zatem termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 17 września 2014 r., a zażalenie zostało wniesione w dniu 19 września 2014 r. (data tzw. prezentaty na zażaleniu - k. 109). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przedmiotowe zażalenie zostało wniesione po terminie i jako spóźnione podlegało odrzuceniu.
Dlatego, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji.