Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 czerwca 2018 r. w sprawie ze skargi W. P. (dalej również jako "skarżący") na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lutego 2018 r., w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu niezgodnego z prawem wyłączenia z produkcji leśnej gruntów leśnych, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
W uzasadnieniu wskazano, że dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w ww. przepisie. Samo powołanie się na wysokość kwoty, jaką zobowiązany jest on na mocy decyzji uiścić, bez przedstawienia jakichkolwiek informacji dotyczących jego stanu majątkowego nie jest wystarczające do przyjęcia, że w sprawie występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody. Wyegzekwowanie decyzji polegających na konieczności uiszczenia pewnej kwoty pieniężnej z natury są odwracalne, zatem nie można uznać, iż w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji zajdą wobec skarżącego nieodwracalne skutki.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył W. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne niezastosowanie w sprawie tj. odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo istnienia ku temu przesłanek związanych z koniecznością wydatkowania kwoty przekraczającej majątkowe możliwości skarżącego przy braku podstaw do obciążenia go taką opłatą. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie ma możliwości zgromadzenia w niedługiej przyszłości kwoty [...] zł i aby ją uiścić będzie zmuszony wyzbyć się części swojego majątku, albo zaciągnąć kredyt w instytucji finansowej, co wiąże się z ponoszeniem dodatkowych, bezzwrotnych opłat związanych z oprocentowaniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn.
zm.; dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Sąd I instancji prawidłowo ocenił akta sprawy i treść wniesionej skargi zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na tej podstawie WSA w Warszawie prawidłowo stwierdził, że wniosek ten nie został w sposób wystarczający uzasadniony, co uniemożliwiało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że ewentualne uwzględnienie tego rodzaju wniosku w przypadku skargi na decyzję nakładającą obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniężnej, możliwe jest po przedstawieniu w sposób rzetelny i wiarygodny sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej. Norma z art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia możliwości zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. Nie oznacza to jednak, że strona może poprzestać na ogólnych, gołosłownych stwierdzeniach odnośnie do swojej sytuacji finansowej.
Skarżący w tej sprawie nie przedstawił żadnych dokumentów określających jego dochody lub wydatki. Przede wszystkim jednak brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby, że skarżący może uiścić opłatę w kwocie [...] zł tylko po wyzbyciu się części majątku bądź zaciągnięciu kredytu i ponoszeniu dodatkowych opłat związanych z oprocentowaniem. Pełnomocnik skarżącego również na etapie zażalenia poprzestał na niepopartych dokumentami stwierdzeniach, których Sąd nie może zweryfikować. W takiej sytuacji należy uznać, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.