Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Miejskiemu Zarządowi Dróg i Komunikacji w Radomiu (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z 17 maja 2013 r. w przedmiocie wykonania instalacji odbioru wód opadowych i odprowadzenia ich do kanalizacji deszczowej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, a więc brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem strony.
Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Zarzucił rażące naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a.") poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że z treści "odwołania" wynikają przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwalają na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy.
W treści skargi skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzestając jedynie na argumentach podważających, w jego ocenie, zgodność z prawem tego rozstrzygnięcia. Oczywiście argumenty dotyczące zasadności skargi nie mogą uzasadniać wydania postanowienia w przedmiocie ochrony tymczasowej. Będą one przedmiotem rozważań Sądu I instancji dopiero na etapie rozpoznania skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenie uwzględniając stan faktyczny i prawny z daty orzekania przez Sąd I instancji, ponieważ jest to ocena pod kątem zgodności z prawem. Stąd też zarzuty zażalenia, stanowiące w istocie argumenty mające uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uznać należy za spóźnione.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.