Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną A. W. i M. G. wniesioną od wyroku oddalającego ich skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 sierpnia 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie puckim z dnia 29 kwietnia 2004 r. nakazującą M. G. i A. W. rozbiórkę obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skargę kasacyjną w imieniu skarżących wniósł upoważniony do reprezentacji skarżących radca prawny. Tytułem opłaty od wniesionej skargi kasacyjnej uiszczony został wpis w wysokości 100 zł. Wobec tego, że wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosił – stosownie do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) połowę wpisu od skargi z zakresu budownictwa i architektury (§2 pkt 3 ust. 1 tego rozporządzenia) – 250 złotych to skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie występujący w imieniu skarżących A. W. i M. G. pełnomocnik będący radcą prawnym zarzucił naruszenie § 5 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, zgodnie z którym od skargi wnoszonej przez radcę prawnego, uiszcza się wpis stały, ale na wezwanie sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wobec tego, że wniesiona w niniejszej sprawie przez pełnomocnika będącego radcą prawnym skarga kasacyjna podlegała wpisowi stałemu, to pełnomocnik upoważniony do reprezentacji miał obowiązek opłacić skargę kasacyjną w należnej wysokości bez uprzedniego wezwania Sądu.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie od wniesionej skargi kasacyjnej opłata stała została uiszczona, ale częściowo, bowiem w kwocie 100 złotych zamiast w wymaganej wysokości 250 złotych. Uiszczenie przez pełnomocnika będącego radcą prawnym stałej opłaty w części, bowiem w wysokości niższej od kwoty opłaty stałej określonej wymienionym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., stanowi uchybienie art. 221 ustawy p.p.s.a. i nie znosi przyjętego w tym przepisie skutku prawnego w postaci odrzucenia środka zaskarżenia.
Brak uiszczenia stałej opłaty w wysokości wymaganej przepisami, a należnej od skargi kasacyjnej wniesionej przez radcę prawnego reprezentującego stronę w terminie określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. stanowi uchybienie nieusuwalne w trybie przepisów o usuwaniu braków formalnych pisma procesowego i pociąga za sobą odrzucenie kasacji.
Podkreślić też trzeba, iż wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 orzeczono o niezgodności § 5 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia z art. 221 p.p.s.a. i art. 2 Konstytucji RP oraz o zgodności art. 219 i art. 221 p.p.s.a. z przepisami art. 45 i 77 Konstytucji RP. W tej sytuacji jest bezzasadnym powoływanie się na przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia, który z dniem 17 marca 2006 r. utracił moc prawną.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.