Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek E.C. (dalej jako "skarżąca") o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy za nieprzekazanie akt sprawy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżąca złożyła wniosek o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Warszawie za nieprzekazanie części dokumentów sprawy dotyczącej lokali 79 i 96 przy ul. [...] w W. Skarżąca wskazała, że do 14 kwietnia 2015 r., tj. do dnia rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, mającej na celu rozpoznanie jej skargi w przedmiocie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (sygn. akt VII SAB/Wa 113/14), organ nie przekazał wszystkich dokumentów sprawy. Akta sprawy administracyjnej zostały rozdzielone i przesłane do Sądu I instancji (część ze skargą S.C., a druga część za skargą skarżącej), a odpowiedź Wspólnoty Mieszkaniowej z grudnia 2014 r. pozostała najprawdopodobniej w organie.
W odpowiedzi na wniosek organ wyjaśnił, że w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym znajdującym się przy ul. [...] w Warszawie związanych z połączeniem lokalu nr [...] i [...]. Organ wyjaśnił, że w związku z zażaleniem złożonym przez skarżącą na postanowienie tego organu z [...] kwietnia 2014 r., akta przedmiotowej sprawy zostały przy piśmie z 29 kwietnia 2014 r. przekazane do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Następnie 24 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał do organu skargę skarżącej z 10 listopada 2014 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy. Pismem z 12 grudnia 2014 r. organ udzielił odpowiedzi na skargę i przesłał ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z posiadanymi aktami sprawy, a więc zgromadzonymi po 29 kwietnia 2014 r. Dokumenty nie zostały zwrócone do organu i pozostają w związku ze sprawą sygn. akt VII SAB/Wa 113/14 w dyspozycji sądu.
Natomiast akta przekazane do organu odwoławczego zostały zwrócone do organu I instancji dopiero 17 września 2015 r. wraz z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2015/14. W związku z zażaleniem złożonym przez skarżącą, akta zostały ponownie przekazane do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Oddalając wniosek Sąd I instancji przedstawił przebieg postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie VII SAB/Wa 113/14. W sprawie tej wyrokiem z 14 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy. W ocenie Sądu I instancji, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ nie uchybił obowiązkowi przekazania skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przesłane przez organ akta administracyjne okazały się wystarczające do rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia. Zdaniem Sądu I instancji, potwierdza to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2016 r. w sprawie II OSK 1758/15, którym oddalono skargę kasacyjną skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny również rozpoznał sprawę w oparciu o załączone akta administracyjne.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wymierzenie grzywny organowi, a także orzeczenie na jej rzecz o kosztach postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.).
Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy wykonał obowiązek z art. 54 § 2 p.p.s.a., ponieważ przesłał skargę wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. Nie zostały więc spełnione przesłanki do wymierzenia grzywny temu organowi. Wynika to jednoznacznie z przedstawionego przez Sąd I instancji przebiegu postępowania przed tym sądem oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do uznania, że akta były niekompletne. Zarówno Sąd I instancji w sprawie VII SA/Wa 113/14, jak i Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wydanego w tej sprawie wyroku z 14 kwietnia 2015 r., uznały, że akta są wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny orzekając na podstawie akt sprawy dokonuje oceny ich kompletności i jest uprawniony do żądania ich uzupełnienia. W postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym na skutek skargi skarżącej na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego m.st. Warszawy Sąd I instancji, jak również Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdziły konieczności uzupełnienia akt, co pozwoliło na zakończenie sprawy prawomocnym wyrokiem. Jako braku przesłania akt sprawy nie można również ocenić rozdzielenia akt sprawy do dwóch postępowań toczących się z inicjatywy różnych podmiotów (w tym przypadku skarżącej oraz S.C.), szczególnie uwzględniając, że dokumenty te zostały przekazane wraz ze skargami do Sądu I instancji, który z urzędu miał dostęp do akt obu spraw.
Stąd też wniosek skarżącej o wymierzenie grzywny był nieuzasadniony, co jak trafnie przyjął Sąd I instancji, uzasadniało jego oddalenie.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 3 2