Uzasadnienie
J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej.
Razem ze skargą złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2008 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał, aby wykonanie w/w decyzji spowodowało wystąpienie jednej z przesłanek określonych w powołanym przepisie. Samo wskazanie na naruszenie zasad postępowania administracyjnego przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji nie stanowi bowiem wystarczającej podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Sąd dodał również, iż w jego ocenie wykonanie tej decyzji nie ograniczy prawa skarżącego do kształcenia się i zdobywania kwalifikacji zawodowych w późniejszym terminie.
J. K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie koniecznością przerwania nauki na wyższej uczelni, a w konsekwencji skreśleniem z listy studentów i utratą perspektyw na przyszłość.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Mając powyższe na względzie, wskazać należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, konieczność przerwania nauki na okres dziewięciu miesięcy, tyle bowiem, stosownie do art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP (Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 ze zm.), wynosi czas trwania zasadniczej służby wojskowej, nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności nie można zgodzić się ze skarżącym, że okoliczność ta "oznacza utratę perspektyw na przyszłość", gdyż, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, po odbyciu służby wojskowej skarżący będzie mógł kontynuować naukę.
Tym samym uznać należy, iż wykonanie zaskarżonej decyzji nie przekreśla szans skarżącego na zdobycie wykształcenia, a zatem w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił zażalenie oddalić.