Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 133/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił J. W. sprostowania sentencji postanowień z dnia 13 maja 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi oraz z dnia 6 lipca 2010 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia sędziego w sprawie ze skargi J.W. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
W uzasadnieniu wskazano m.in., że w rozpoznawanej sprawie w postanowieniach z dnia 13 maja 2010 r. i z dnia 6 lipca 2010 r. wskazano jako przedmiot zaskarżenia postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w sprawie "odmowy wydania zaświadczenia". Ostatnio wskazane sformułowanie skarżąca kwestionuje jako błędne i żąda jego sprostowania. Sąd I instancji stwierdził, że takie określenie przedmiotu zaskarżenia nie stanowi w sprawie niniejszej niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki.
WSA w Białymstoku podał, że wskazanie - w jakiej sprawie - faktycznie jest określeniem przedmiotu sprawy. Zdaniem Sądu, spełnia powyższe wymogi wskazanie w sprawie niniejszej w obydwu wymienionych we wniosku o sprostowanie postanowieniach (z dnia 13 maja 2010 r. i z dnia 6 lipca 2010 r.), iż zaskarżone zostało postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Jak wskazano dalej, sprawa na etapie administracyjnym została zainicjowana wnioskiem skarżącej z dnia [...] sierpnia 2009 r. "o wydanie zaświadczenia o merytorycznym rozpatrzeniu mojego wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r. (...)". Mając na uwadze treść powyższego pisma oraz rozstrzygnięcia organów obydwu instancji uprawniony jest wniosek, iż określenie przedmiotu sprawy (stanowiącego element przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 138 p.p.s.a.) jako "odmowa wydania zaświadczenia", identyfikuje istotę problemu. W tych okolicznościach żądanie, aby przedmiot zaskarżenia określono w sposób podany przez skarżącą jest nieuzasadnione.
W zażaleniu na powyższe postanowienie J.W., zaskarżyła je w całości wskazując, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest "postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, a nie odmowa wydania zaświadczenia". Skarżąca stwierdziła, iż nie zwracała się do PWINB o wydanie jakiegokolwiek zaświadczenia. Podała ponadto, że na skutek, jej zdaniem, błędnego oznaczenia przedmiotu sprawy, Sąd w dniu 24 czerwca 2010 r. zajął się kwestią dotyczącą,,nie wydania zaświadczenia" a nie kwestią wydanego w sprawie postanowienia organu drugiej instancji. Dodała, iż wskazywane przez nią niewłaściwe oznaczenie przedmiotu zaskarżenia należy do kategorii,,oczywistych omyłek".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie zaznaczyć należy, że przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje wyłącznie kwestia oceny prawidłowości postanowienia w Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2010 r. o odmowie sprostowania sentencji postanowień z dnia 13 maja 2010 r. i z dnia 6 lipca 2010 r.
Stosownie do art. 156 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Przy czym wszystkie opisane wyżej nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty i powinny jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe ich rozpoznanie. Stosownie do art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W świetle powołanych przepisów, stwierdzić należy, że zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił J. W. sprostowania sentencji postanowień z dnia 13 maja 2010 r. i z dnia 6 lipca 2010 r.
Mając na uwadze treść art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzić należy, że analiza akt niniejszej sprawy w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, iż przedmiotem zaskarżenia jest odmowa wydania zaświadczenia. Sprawa na etapie administracyjnym została zainicjowana bowiem wnioskiem skarżącej z dnia [...] sierpnia 2009 r. "o wydanie zaświadczenia o merytorycznym rozpatrzeniu mojego wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r. (...)". Tak określony przedmiot postępowania stanowi wprawdzie skrócony zapis stwierdzeń wynikających z w/w pisma, jednak w pełni oddaje jej istotę i określa przedmiot sprawy, a zatem nie można uznać, iż jest on niedokładny lub są w nim oczywiste omyłki, czy też błędy pisarskie.
Wskazać przy tym trzeba, że element składowy sentencji postanowienia, jakim jest przedmiot zaskarżenia (art. 138 w zw. z art. 166 p.p.s.a), powinien być tak zindywidualizowany, aby nie było wątpliwości, jakiego aktu lub czynności organu administracji postanowienie dotyczy. Sąd I instancji zasadnie ocenił, że spełnia powyższe wymogi wskazanie w sprawie niniejszej w obydwu wymienionych we wniosku o sprostowanie postanowieniach (z dnia 13 maja 2010 r. i z dnia 6 lipca 2010 r.), iż zaskarżone zostało postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Trafnie również stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu, że żądanie, aby przedmiot zaskarżenia określono w sposób podany przez skarżącą, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z tym co podał Sąd I instancji, szczegółowe wskazanie w zaskarżonym postanowieniu, organu, który je wydał, daty wydania, numeru sprawy, znajduje się w pierwszej części sentencji postanowienia (komparycji), a określenie przedmiotu sprawy jako "odmowa wydania zaświadczenia", również stanowiące część komparycji, jest adekwatne do istoty zagadnienia rozstrzygniętego w kwestionowanych orzeczeniach. Okoliczność natomiast, iż zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji wynika z akt sprawy i nie jest wymagane do identyfikacji sprawy w części określającej przedmiot zaskarżenia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.