Postanowienie NSA z 6 października 2016 r., II OZ 1069/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.B. i E.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 140/16 odmawiające skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi A.B. i E.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 140/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie ze skargi A.B. i E.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie warunków zabudowy, odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż po otrzymaniu postanowienia o odrzuceniu skargi skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli, że przesyłka zawierająca skargę została "nadana przez placówkę pocztową" w dniu 5 lutego 2016 r. Jednakże omyłkowo została nadana na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, dlatego na mocy art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", Sąd odmówił im przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Motywując swoje stanowisko Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została skarżącym doręczona z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi. W ocenie Sądu, niezastosowanie się przez skarżących do ww. pouczenia, należało ocenić jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi, która powstała z ich winy. To nadawca powinien zaadresować przesyłkę tak, żeby jasno wynikało jakiemu podmiotowi, na jaki (prawidłowy) adres ma zostać ona doręczona. Gdyby skarżący dochowali należytej staranności w dokonaniu czynności polegającej na wniesieniu skargi, wnieśliby skargę za pośrednictwem właściwego organu z zachowaniem ustawowego terminu. Dalej Sąd wskazał, że za błędne działania lub zaniechania w dokonaniu czynności procesowych, mimo podanego jej prawidłowego pouczenia, odpowiedzialność ponosi strona. Nadto Sąd wyjaśnił, że wskazanie innego adresata, niż właściwy, nie może być uznane za omyłkę pisarską, czy techniczną, lecz oznacza brak dochowania przez skarżących staranności wymaganej przy dokonywaniu czynności procesowej. Za omyłkę tego rodzaju można uznać jedynie taki błąd w adresie, który nie uniemożliwia prawidłowego doręczenia przesyłki, np. wskazanie innej ulicy, czy numeru budynku, a nie oznaczenie całkowicie innego adresata.

Odnosząc się zaś do twierdzeń skarżących Sąd podniósł, że w tym wypadku wina pracownika, na którą powołują się skarżący, jest w istocie właśnie winą strony i nie może usprawiedliwiać uchybienia terminu oraz wyjaśnił, że gdyby prawidłowo zaadresowali przesyłkę zawierającą skargę, fakt długiego okresu jej doręczania przez placówkę pocztową do adresata nie miałby znaczenia, ponieważ terminem wniesienia skargi byłby termin nadania jej na poczcie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący domagając się uchylenia zakwestionowanego postanowienia na podstawie art. 87 § 2 p.p.s.a. i art. 65 § 1 i 2 k.p.a. oraz przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że nie zgadzają się z twierdzeniem Sądu, iż w sprawie doszło do zawinionego niedbalstwa. Pismo zostało zaadresowane właściwie i wysłane na 5 dni przez końcem terminu do wniesienia skargi. Błąd pisarski pojawił się jedynie na przesyłce, co spowodowało ominięcie organu właściwego. Skarżący zacytowali także przepisy art. 65 § 1 i 2 oraz art. 63 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi, gdyż uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili, że uchybili terminowi bez swojej winy. Skarżący nie zgadzają się z powyższym twierdząc, że uchybienie terminowi nastąpiło bez ich winy, na skutek błędu pisarskiego.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminowi. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, M. Praw. 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminowi można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (patrz: postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, M. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). W orzecznictwie podnosi się także, że przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (patrz: postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15, LEX nr 1643289).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach niniejszej sprawy należy przychylić się do stanowiska Sądu pierwszej instancji i uznać, że skarżący nie uprawdopodobnili, by wniesienie skargi po terminie nastąpiło bez ich winy. Nieprawidłowe wskazanie adresata na kopercie i skierowanie skargi do niewłaściwego podmiotu, tutaj: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zamiast do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G., nie może być uznane za działanie wykluczające winę stronę. Jak wynika z akt sprawy skarżący powierzyli fizyczne wysłanie sporządzonej skargi osobie trzeciej, która nieprawidłowo zaadresowała przesyłkę i skierowała skargę do niewłaściwego podmiotu, co w konsekwencji było przyczyną uznania, że skarga została wniesiona już po terminie. Przy czym powiedzieć trzeba, że działanie osoby którym skarżący powierzyli dokonanie czynności procesowej obciąża samych skarżących. Dodać także należy, że skarżący nie kwestionują, iż zostali przez organ prawidłowo pouczeni o terminie i sposobie wniesienia skargi. W tej sytuacji nie można przyjąć by działanie strony nie było zawinione. A zatem trafnie Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącym przywrócenia terminu do złożenia skargi. Przy czym podnieść należy, że zażalenie skarżących nie podważyło stanowiska Sądu pierwszej instancji zajętego w zaskarżonym postanowieniu.

Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.