Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem przewodniczącego z dnia 11 września 2014 r. pozostawiono wniosek skarżącego J. J. o doręczenie kopii dokumentów z akt sprawy bez rozpoznania.
Jak wskazano w uzasadnieniu powyższego zarządzenia, postanowieniem z 3 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych (prawomocne od 14 maja 2013 r.). Z kolei postanowieniami z 26 kwietnia 2012 r., 17 grudnia 2012 r., 1 lipca 2013 r. oraz 17 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Zażalenia na powyższe postanowienia zostały oddalone postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2012 r. (sygn. akt II OZ 458/12), 13 lutego 2013 r. (sygn. akt II OZ 34/13), 17 września 2013 r. (sygn. akt II OZ 740/13) oraz 18 lutego 2014 r. (sygn. akt II OZ 158/14).
Pismem z 16 grudnia 2013 r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wykonanie i doręczenie kserokopii z akt sprawy (w całości bez kopert i zwrotnych potwierdzeń odbioru). Identyczne w treści wnioski zostały wcześniej złożone przez skarżącego 14 czerwca 2012 r., 3 czerwca 2013 r. oraz 4 października 2013 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 17 marca 2014 r. wnioskodawca został wezwany w terminie 7 dni do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 104 zł, pod rygorem pozostawienia wniosków bez rozpoznania.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący w dniu 27 marca 2014 r. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2014 r. Sąd ponownie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Zażalenie na to rozstrzygnięcie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2014 r. (sygn. akt II OZ 777/14).
Skarżący był zobowiązany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w związku z czym otrzymał stosowne wezwanie w związku z § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady
Ministrów z dnia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Ponieważ przedmiotowa opłata kancelaryjna nie została przez niego uiszczona zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) zarządzono pozostawienie wniosków skarżącego bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe zarządzenie o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania złożył J. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest bezzasadne.
Stwierdzić trzeba, iż zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. "Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania".
Ponieważ w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, pomimo wezwania skarżącego ze stosownym pouczeniem, nie uiścił on stosownej opłaty od wniosku o wykonanie i doręczenie kserokopii akt sprawy, zaś wniosek o przyznanie mu prawa pomocy został prawomocnie oddalony, tym samym uzasadnione było zastosowanie sankcji pozostawienia tożsamych ze sobą w treści wniosków bez rozpoznania.
Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.