Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1684/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek J. D. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Krystyny Tomaszewskiej w sprawie ze skargi T. D. i J. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podniósł, że skarżący nie wskazał przyczyn, które uzasadniałyby wyłączenie sędziego.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. D. wnosząc o zmianę postanowienia i wyłączenie od orzekania sędziego WSA Krystynę Tomaszewskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 183 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) sprzeczny z przepisami prawa skład sądu orzekającego w sprawie stanowi o nieważności postępowania.
Jak stanowi przepis art. 22 § 2 p.p.s.a. postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym.
Tymczasem w niniejszej sprawie pomimo, iż w komparycji zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1684/10 wskazany został trzyosobowy skład sądu rozpoznającego sprawę, to pod rozstrzygnięciem, a także pod uzasadnieniem postanowienia widnieje podpis jedynie jednego z członków składu. Podpisanie sentencji oraz uzasadnienia postanowienia przez cały skład orzekający jest wymogiem bezwzględnie obowiązującym (art. 137 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a.), a także potwierdzeniem zgodności zamieszczonego w sentencji rozstrzygnięcia z przebiegiem narady, wolą składu orzekającego, a przede wszystkim potwierdzeniem rozpoznania sprawy w składzie widniejącym w komparycji rozstrzygnięcia.
Jak jednoznacznie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym brak podpisu chociażby jednego sędziego wyznaczonego do rozpoznania sprawy stwarza domniemanie, że wyrok zapadł bez jego udziału, a to mieści się w dyspozycji art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i skutkuje koniecznością wyeliminowania takiego orzeczenia z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 98/06, LEX nr 319421. podobnie J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011,Nb 7 do art. 137)).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 186 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.