Uzasadnienie
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z 30 marca 2015 r. w przedmiocie warunków zabudowy, M. C., M. C. i A. C. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wywiedli, że w wyniku realizacji planowanej inwestycji, dojazd do ich posesji będzie utrudniony.
Postanowieniem z 1 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie uzasadnili wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazali oni wyłącznie na wadliwość zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając natomiast o wstrzymaniu wykonania aktu, Sąd nie dokonuje merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, ani też nie ocenia legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi, gdyż rozpoznając wniosek w tym przedmiocie, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem wymienionych wyżej przesłanek pozytywnych.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżący nie przedstawili takich okoliczności, które pozwoliłyby na ocenę, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki. Dodać należy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter deklaratoryjny, stwierdza jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z prawem i jako taka nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Inwestycja konkretyzuje się na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody lub skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli skarżący. Podkreślili, że decyzje wydawane przez organy administracji publicznej narażają ich na poważne straty finansowe. Sytuacja, w której postawiła ich gmina ma negatywne skutki (ponoszenie kosztów sądowych, naruszenie miru domowego, utrata zaufania do urzędów, dzieci skarżących zostały wciągnięte w konflikt i nie skupiają się na nauce). Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaś problemy z dojazdem
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.
Sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie ocenia legalności tej decyzji, nie ocenia także, czy konkretne wymogi, które w ocenie skarżącej powinny być zawarte w decyzji, mogą w takiej decyzji w ogóle być zawarte na podstawie przepisów obowiązującego prawa.
Zażalenie nie jest zasadne.
Ponoszenie kosztów sądowych, naruszenie miru domowego, utrata zaufania do urzędów oraz fakt, że dzieci skarżących zostały wciągnięte w konflikt i nie skupiają się na nauce – niezależnie od tego, czy rzeczywiście mają miejsce – nie stanowią skutków wykonania zaskarżonej decyzji, a wynikają jedynie z oceny skarżących, że działania organów administracji publicznej są niezgodne z prawem.
Problemy z dojazdem do działki skarżących na pewno nie zostaną zaś spowodowane przez wykonanie zaskarżonej decyzji. Trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i to wtedy może dojść do zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.