Uzasadnienie
Z. i J. S. oraz M. i K. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2015 r., nr [...] w sprawie rozbiórki samowolnie postawionej wiaty w obrębie działki nr [...] w Świętej Lipce.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Wyjaśniono, że utrzymanie zadaszenia jest niezbędne w turystycznym okresie - dla prowadzonej działalności w zakresie drobnej sprzedaży - bowiem skarżący tj. Z. i J. S. otrzymują niskie emerytury (960 zł) i jest to dla nich źródło wsparcia. Koszty miesięcznego utrzymania mieszkania wynoszą ok. 800 zł (prąd, gazowe ogrzewanie domu i wody, ścieki, śmieci, podatek od nieruchomości), ponadto ze względu na liczne schorzenia skarżący ponoszą koszty związane z opieką medyczną, zakupem lekarstw oraz stosowaniem odpowiedniej diety. Rozbiórka zadaszenia uniemożliwi prowadzenie działalności i wyrządzi skarżącym niepowetowaną szkodę.
Postanowieniem z 17 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze, nie został dostatecznie uzasadniony. Strona skarżąca jedynie ogólnikowo stwierdziła, że wykonanie przedmiotowej decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, która jest jej dodatkowym źródłem utrzymania. Skarżący nie wskazali jednak konkretnych skutków finansowych jakie miałoby dla ich sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Z wniosku nie wynika, w jaki sposób konieczność wykonania decyzji tj. rozbiórki zadaszenia spowoduje negatywne konsekwencje dla prowadzonej działalności gospodarczej, skoro działalność ta nadal może być prowadzona w obiekcie budowlanym.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący. Podkreślili, że sprawa dotyczy namiotu, w którym prowadzą działalność handlową, pozwalającą im na utrzymanie się. Zatrzymanie tej działalności doprowadzi do zadłużenia, a w konsekwencji zlicytowania całego ich majątku. Przyczyn prowadzenia działalności pod namiotem, a nie w budynku, jest kilka. Skarżący podali tylko jedną z tych przyczyn: działalność prowadzona przez skarżących jest uzasadniona ekonomicznie tylko wtedy, gdy posiada bezpośrednią wystawę na ścieżce klienta.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.
Zażalenie nie jest zasadne. Skarżący nie wykazali bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wyjaśnili w sposób przekonujący, dlaczego nie mogą przenieść działalności handlowej do budynku znajdującego się obok wiaty (namiotu). Z akt administracyjnych wynika, że budynek znajduje się bezpośrednio przy tej wiacie (namiocie), a więc przylega do "ścieżki klienta". Namiot znajduje się wprost na chodniku, a budynek znajduje się obok chodnika. Skarżący (których jest czworo) nie wykazali prawdopodobieństwa, że skorzystanie z budynku na potrzeby ich działalności oznaczało, że w konsekwencji dojdzie do licytacji całego ich majątku.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.