Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 16 września 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 372/13 po rozpoznaniu wniosku B. K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu postanowienia, zaskarżoną decyzją zatwierdzony został projekt budowlany zamienny oraz udzielone zostało pozwolenie na wznowienie robót budowlanych polegających na wykonaniu zadaszenia podwórza na niezależnej konstrukcji słupowej oraz dwóch poziomów antresoli ze schodami na działce nr [...] i [...] położonej przy ul. [...] w L. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji skarżąca podkreśliła, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż w wyniku nieprawidłowej realizacji inwestycji może dojść do katastrofy budowlanej, co może również spowodować uszkodzenie nieruchomości, której współwłaścicielką jest skarżąca. Ponadto wskazała na nieprawidłowości, których dopuścił się organ wydając zaskarżoną decyzję.
Sąd, kierując się przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej:" p.p.s.a.), uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek dla których możliwym byłoby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania tego aktu jest zasadne. Jak podkreślił Sąd, to inwestor ponosi ryzyko, wykonując roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji, w stosunku do której wniesiona została skarga do sądu administracyjnego. W przypadku bowiem ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, wynikające z tego negatywne konsekwencje obciążać będą wyłącznie inwestora.
W zażaleniu na powyższe postanowienie B. K. zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazała, że stan realizowanej budowy nie jest zgodny z prawem, nie dokonano żadnych badań, pomiarów dotyczących stabilności gruntu i istniejącej odsłoniętej granicznej ściany oraz fundamentów tej ściany. Powyższe okoliczności świadczą więc niewątpliwie o realnym zagrożeniu wystąpienia katastrofy budowlanej, czego nie dostrzegł Sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wynika to także z okoliczności i charakteru sprawy. Realizacja każdej decyzji o pozwoleniu na budowę zmienia istniejący stan rzeczy i może powodować trudne do odwrócenia skutki faktyczne i prawne. Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podniosła jednak zarzuty dotyczące jej prawidłowości, a nie argumenty przemawiające za jej wstrzymaniem. Tymczasem Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne.
Uznać również należy za trafne stwierdzenie Sądu I instancji, że to inwestor realizując inwestycję na mocy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy decyzja ta jest przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego podejmuje ryzyko, iż w razie wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego zobowiązany będzie do wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem a nawet do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. Okoliczności powyższe nie uzasadniają jednak wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.