Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 270/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie rozbiórki, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd wskazał na przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", i podniósł, że skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała, by w niniejszej sprawie, w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki urządzenia reklamowego, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zaś sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. W związku z powyższym Sąd orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła skarżąca zaskarżając go w całości. Postanowieniu temu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, iż skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienie poprzez "rozpoznanie (...) wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] grudnia 2013r." oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, że z żadnego przepisu, w tym także z art. 61 § 3 P.p.s.a, nie wynika, by to na skarżącej spoczywał obowiązek udowodnienia, bądź uprawodopodobnienia przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto wydając zaskarżone postanowienie Sąd nie dokonał analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zdaniem strony skarżącej, wbrew dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd wskazał, że udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej uzależnione jest od przedstawienia dokumentów, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanek znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Zatem Sąd zobowiązał skarżącą do udowodnienia stawianej tezy, w przypadku gdy ww. przepis takiego obowiązku nie nakłada. Tymczasem, zdaniem skarżącej, Sąd winien rozpoznać wniosek mając na uwadze jego treść i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić czy w sprawie występują przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej. Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że "wyraźnie należy zaznaczyć, iż ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie nie spoczywa na skarżącej". Na koniec skarżąca wskazała, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać może wyrządzenie znacznej szkody na majątku skarżącej poprzez rozbiórkę urządzenia reklamowego, co w konsekwencji spowoduje również trudne do odwrócenia skutki.
W ocenie skarżącej wykazano, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych okoliczności. Oczywistym jest bowiem, że niezasadna rozbiórka do okoliczności takich doprowadzi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy.
W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że okoliczności podane przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, faktycznie nie pozwalają na ocenę, czy w sprawie mamy do czynienia z możliwością wystąpienia znacznej szkody, bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócić bowiem należy uwagę, że instytucja ochrony tymczasowej winna być stosowana wyjątkowo, a przesłanki warunkujące jej zastosowanie wykładane ściśle.
W niniejszej sprawie uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że "poza wysokim prawdopodobieństwem uchylenia Decyzji WINB oraz Decyzji PINB, istnieje również niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez rozbiórkę Urządzenia reklamowego Skarżącej zlokalizowanego na działce nr [...] w B. przy zbiegu ulic [...] i [...] na skrzyżowaniu drogi krajowej nr [...] - [...] z drogą wojewódzką nr [...] - [...]".
Oceniając powyższe okoliczności Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, iż w niniejszej sprawie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki urządzenia reklamowego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Zaś sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki jej wstrzymania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podzielić należy pogląd Sądu pierwszej instancji, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej. Przyjąć bowiem należy, że ogólnikowe powoływanie się na szkodę, która może grozić skarżącej na skutek wykonania aktu jeszcze przed zakończeniem postępowania sądowego, uniemożliwia ocenę, czy ta szkoda nie jest zwykłą szkodą, ale znaczną, czyli wyższą niż zwykle wywołana wykonaniem aktu danego rodzaju. Bez żadnej argumentacji w tym zakresie po stronie skarżącej nie można również przyjąć, by ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Wbrew bowiem twierdzeniom zażalenia, w przypadku nakazu rozbiórki urządzenia reklamowego, skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są oczywiste.
Sąd nie rozpatruje kwestii wystąpienia niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. przez pryzmat wystąpienia przesłanek w nim wskazanych, mając na uwadze ogół okoliczności dotyczących uprawnień właścicielskich związanych z posadowieniem nośnika reklamowego, ale przez pryzmat niebezpieczeństw związanych z nakazem rozbiórki tego konkretnego nośnika reklamowego, który został objęty zaskarżoną decyzją.
Ponadto przypomnieć należy, że kwestia prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Bowiem w toku postępowania incydentalnego jakim jest postępowanie zainicjowane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd nie może badać kwestii legalności zakwestionowanej decyzji.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie, co do zasady, odpowiada prawu. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.